Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2020

Της ΜΑΝΑΣ το παράπονο



Δέκα παιδιά μεγάλωσα πουλιά μέσ' την αυλή μου
και τώρα μέσ' στο σπίτι μου κοιμάμαι μοναχή μου!
Γέλια χαρές τρεξίματα γεμίζαν την ζωή μου,

τον πιο γλυκό παράδεισο χαιρόταν η ψυχή μου!
Τριγύρω όλοι στο σοφρά τρώγαμε το φαΐ μας
με του πατέρα την σκιά κι'η Παναγιά μαζί μας!
Το βράδυ σαν κοιμόμασταν καθ' ένας στην αράδα
χωρίς κρεβάτια και χαλιά όλοι μας στρωματσάδα
τα' βλεπα και καμάρωνα τον πλούτο του σπιτιού μας
τα ευλογημένα απ'το Θεό βλαστάρια του κορμιού μας!
Όλοι μαζί στην εκκλησιά μαζί και στο χωράφι
με την αγάπη συντροφιά του κόσμου το χρυσάφι!
Κι'όλοι σαν μεγάλωσαν φύγαν από κοντά μου
παντέρημη απόμεινα κι' άδειασε η αγκαλιά μου!

Δεν υπάρχουν σχόλια :