Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Είκοσι χρόνια μετά…

   
Το sms που έστειλες για να μπούμε στο blog ήταν μια έκπληξη…
Αυτό που αντίκρυσα με συγκλόνισε πραγματικά!!
Θα ήθελα καταρχάς να σε συγχαρώ για την πρωτοβουλία σου
και την εξαιρετική δουλειά.
Η βιντεοθήκη και τα τραγούδια με γέμισαν νοσταλγία.
Γιώργο, ξέρεις ότι εγώ είμαι σαν τους μετανάστες δεύτερης γενιάς
(δεν γεννήθηκα ούτε μεγάλωσα στη Μυγδαλιά), όμως έχω γαλουχηθεί
με τη Γλανιτσιώτικη παράδοση και έχω γευτεί ευχάριστες και μεστές στιγμές στη νιότη μου.
Όπως πολύ σωστά επισημαίνεις, αυτή η προσπάθεια δεν μπορεί να καλύψει
το κενό της «ΛΙΑΣΚΟΒΑΣ», με την οποία με συνδέουν δεσμοί «αίματος»,
όχι μόνο γιατί το χαρτί έχει άρωμα και ξυπνάει τις αισθήσεις,
αλλά, κυρίως, γιατί οι εποχές έχουν αλλάξει και εμείς τρέχουμε συνέχεια
να προλάβουμε τις… «μαρέτζες» που θάλεγε κι ο Διαμάντης!!!
Σίγουρα όμως μπορεί να γίνει τόπος κοινής αναφοράς.
Συγκινητική η άμεση ανταπόκριση – άγγιγμα ψυχής του Αβαδαίου.
Όλοι περιμένουμε με χαρά τη συμμετοχή του, ευχόμενοι να συνέλθει γρήγορα
από το συγκινησιακό τραμπάκουλο που του προκάλεσες και να ανασύρει
με το μοναδικό του τρόπο αυτά που συγκινούν και εμπνέουν σήμερα.
Δεν μπορεί, θα υπάρχουν και τέτοια. Τάχουμε όλοι ανάγκη.
Φίλε Κώστα, ο Αβαδαίος είναι πάντα νέος!!!

Γιώργο συγχαρητήρια και «καλοτάξιδος»

Ιωάννα Πολυδώρου (του Κώστα του Τιριρή, για τους παλιούς)

2 σχόλια :

Αρης Τσιριμοπανου είπε...

τι να σχολιασουμε εμεις τα ειπε ολα η γιωτα να ηξερε εμεις που ειμαστε της πρωτης γενιας πως αισθανομαστε με αυτα που γραφονται και που μεγαλωσαμε στη γλανιτσια να ειστε ολοι καλα
Αρης Τσιριμοπανου

Ανώνυμος είπε...

Η ΛΕΞΗ ΣΑΣ