Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Το θρυλικό μολύβι των μαθητικών μας χρόνων δημιουργήθηκε για πολέμους

Ποια κασετίνα δεν έχει μέσα τουλάχιστον δυο μολύβια; Ποιος μαθητής δεν έχει ξύσει το μολύβι του απλά επειδή βαριόταν την ώρα του μαθήματος;
Το θρυλικό μολύβι, που εξακολουθεί ακόμα και στην εποχή των υπολογιστών, να είναι το πιο δημοφιλές εργαλείο του μαθητή, δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει εθνικούς σκοπούς της Γαλλίας σε καιρό πολέμου.

Η Γαλλία το 1794, πολεμούσε με όποιον δεν μιλούσε Γαλλικά. Είχε ανοιχτά μέτωπα σε όλη την Ευρώπη, και ο γραφίτης από τον οποίο φτιάχνονταν τα μολύβια μέχρι τότε, ήταν εισαγόμενο προϊόν για την Γαλλία.


Τα μηνύματα που έγραφαν οι στρατιώτες ήταν αναγκαίο δυναμωτικό πριν τη μάχη, επίσης τα έγγραφα που αφορούσαν τις μάχες χρειαζόταν μολύβι, γιατί στα μέτωπα της μάχης, υπήρχε συνέχεια λάσπη και υγρασία, και το υγρό μελάνι διαλυόταν.

Ο Υπουργός Άμυνας αναθέτει στο εφευρέτη Νικολά – Ζακ Κόντε, να χρησιμοποιήσει τις ελάχιστες ποσότητες γραφίτη που έχουν μείνει στη χώρα και να βρεί λύση στο πρόβλημα.

Η ιδέα του Κοντέ, ήταν να αυξήσει την διάρκεια ζωής του γραφίτη, θρυμματίζοντας μια μικρή ποσότητα σε λεπτή σκόνη και αναμιγνύοντας την με μια ακόμα ουσία. Ποια όμως θα μπορούσε να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα; Άλλοι εφευρέτες είχαν δοκιμάσει κόλλα ή ακόμη και λάδι φάλαινας, χωρίς αποτέλεσμα. Ο εφευρέτης πειραματίστηκε αδιάκοπα για οχτώ μέρες. Και το κατάφερε! Συνδύασε γραφίτη με άργιλο, πίεσε το μείγμα σε καλούπι και τέλος του έβαλε φωτιά σε ένα καμίνι. Το αποτέλεσμα; Δεκάδες μολύβια, από μια μικρή ποσότητα γραφίτη. Η νέα μέθοδος του Κοντέ, είχε μεγάλη επιτυχία. Πρόκειται, για τη μέθοδο που χρησιμοποιείται και σήμερα για την παρασκευή μολυβιών.

Ο Κόντε δεν πρόλαβε να δει την εφεύρεση του να κατακτά το κόσμο, αλλά οι απόγονοι του κληρόνομησαν μια εφεύρεση που τους απέφερε πολλά χρήματα. 

2 σχόλια :

Ανώνυμος είπε...

Θα ητανε χειμωνας του 64.μαυρισε ο ουρανος.πυκνος χιονιας καλυψε το χωριο.σε δυο μερες το χιονι εφτασε τα δυο μετρα.το κατεβαζανε με τα φτυαρια για να μην σωριαστουν οι σκεπες στα κεφαλια τους.ερριχνε χωρις σταματημο για μερες.κοψανε διαγο για να πανε τα ζωντανα μεχρι τη βρυση να πιουνε και να φερουν νερο.μονο τ αυτια τους φαινοτανε.το λεωφορειο κλειστηκε για 15 μερες στο χωριο..το σχολειο εκλεισε.καποια ωρα μας σκεφτηκε το κρατος.ειδοποιησανε με το καρφουντιστηρι-ετσι λεγανε το τηλεφωνο με τη μανιβελα -οτι θα ερθει αεροπλανο να ριξει τροφες στο αποκλεισμενο χωριο..ο Τουρκος, που ειχε το τηλεφωνο, εκανε τις συνεννοησεις. συμφωνησανε ν αναψουνε φωτιες στις ραχες να τις δει το αεροπλανο.θες η κακη συνεννοηση θες η αλλαγη προγραμματος να σου μια ντακοτα να σκορπιζει αναμεσα στις νυφαδες του χιονιου στα τρακοσια μετρα πανω απ το χωριο μπουκετα αλεξιπτωτων..δυο κοπηκανε και πεσανε με παταγο στη γη .ενα στου Μπαζοπανου τον κηπο κι ενα στου Τελαρου το σπιτι με κινδυνο να σκοτωσουν κανενα..τα υποδεχτηκαμε με αλλαλαγμους.η πατριδα μας εστελνε αποθεματα του στρατου φασολια κοκκινα κομμενα για γληγορο βρασιμο ζαχαρι κι αλευρια.αυτα απο τα δυσκολα εκεινα χρονια .ενω τωρα θελουμε συνεργειο του δημου να μας ξεχιονισει την εξωπορτα με πεντε ποντους χιονι
pigouinos

Ανώνυμος είπε...

το θυμάμαι σαν να ηταν χθες