Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ β) Η γέννηση

 
Πάντα η γέννηση για τη μικρή κοινωνία ενός χωριού, ήταν το γεγονός σύμβολο της ζωής, της συνέχειας, της προόδου. Γέμιζε χαρά την οικογένεια, δίνοντας περιεχόμενο στη ζωή της και καταξίωση στην μητέρα και στον πατέρα.
Πέρα όμως από τα συναισθήματα χαράς και ευδαιμονίας που σκόρπιζε το γεγονός, επικρατούσαν και κάποιες ιδιαίτερες αντιλήψεις, σχετικές με το φύλο του παιδιού καθώς και με τη λεχώνα μητέρα και όσο πάμε προς τα πίσω, τόσο οι αντιλήψεις αυτές ήταν αντιδραστικότερες. Θεωρούσαν τα κορίτσια σαν αναγκαίο κακό και τα αγόρια σαν την ευτυχία, τη σιγουριά για το μέλλον. Όταν ένας πατέρας είχε ένα αγόρι κι ένα κορίτσι έλεγε χαρακτηριστικά ότι είχε ένα παιδί και ένα κορίτσι. Με αυτόν τον τρόπο έδειχνε την προτίμηση και την εκτίμηση που είχε στο αγόρι λες και το κορίτσι δεν ήταν παιδί.
Η περίοδος της εγκυμοσύνης για τη μέλλουσα μητέρα ήταν βέβαια γεμάτη προσμονή και όνειρα, για το μωρό που θα έφερνε στον κόσμο, η κατάστασή της όμως αυτή καθόλου δεν την απάλλασσε από τις δουλειές που έπρεπε να περάσουν από τα χέρια της, είτε του σπιτιού, πλύσιμο, μαγείρεμα,
μπάλωμα, είτε της υπαίθρου, που ανάλογα με την εποχή μπορεί να ήταν σπορά, όργωμα, αλώνισμα, τρύγος κ.λ.π. με αποτέλεσμα να υφίσταται μεγάλη κούραση και να εκτίθεται αυτή και το έμβρυο σε πολύ μεγάλο κίνδυνο, που πολλές φορές ήταν μοιραίος για έναν από τους δύο ή και για τους δύο.
Ο κίνδυνος όμως για τη μέλλουσα μητέρα και το έμβρυο, δεν σταματούσε εδώ. Ερχόταν η ώρα του τοκετού όπου όλα αφήνονταν στην τύχη, στη θέληση του Θεού και στις υποτυπώδεις γνώσεις της γριάς μαμής, η οποία χρησιμοποιούσε πρωτόγονα μέσα και φάρμακα για την περιποίηση μητέρας και νεογνού, καθαρές πετσέτες, ζεστό νερό, χαμομήλι, καμένο μαλλί για τον ομφαλό του παιδιού. Πολλές γυναίκες πέθαιναν κατά τη γέννα καθώς και πολλά μωρά, λόγω της έλλειψης στοιχειωδών συνθηκών υγιεινής και παροχής ιατρικής βοήθειας.
Το φόβο που προκαλούσε στους απλούς ανθρώπους η εγκυμοσύνη και η γέννα το φανερώνει και η παρακάτω πρόληψη: Αν κάποιος έβλεπε στον ύπνο του έγκυο γυναίκα, τότε πίστευαν ότι μεγάλο κακό θα τον έβρισκε και μεγάλη στεναχώρια. Αν έβλεπε ότι η εγκυμοσύνη κατέληγε σε γέννα κοριτσιού, τότε η καταστροφή ήταν βέβαια, αν ήταν αγόρι τότε τα πράγματα θα κατέληγαν τελικά σε ευτυχές τέλος.
Μετά τη γέννα η μητέρα και το νεογνό έμεναν κλεισμένοι στο σπίτι μέχρι που να διαβάσει ο παπάς την ευχή, μετά από σαράντα ημέρες. Μέχρι τότε η γυναίκα πίστευαν ότι περιτριγυριζόταν από διάφορα δαιμονικά και δεν την πλησίαζαν εκτός από τους ανθρώπους του άμεσου περιβάλλοντός της. Αυτό φυσικά ήταν ευεργετικό για τη μητέρα και το νεογνό, γιατί δεν ερχόταν σε επαφή με κόσμο και έτσι περιοριζόταν ο κίνδυνος μετάδοσης μικροβίων, ακόμα προστατευόταν από το κρύο, την υγρασία, επειδή τώρα μετά την ταλαιπωρία της γέννας ήταν εξασθενημένη και ευαίσθητη.
Το τρίτο βράδυ μετά τη γέννηση πίστευαν πως επισκέπτονταν το μωρό οι μοίρες και το μοίραιναν. Για το λόγο αυτό την επομένη ημέρα οι γυναίκες του σπιτιού έψαχναν το κορμάκι του με προσοχή για να βρουν κάποιο σημάδι. Αν το έβρισκαν, ανάλογα με το σημείο που ήταν, το σχήμα του, το μέγεθος του έδιναν κάποιες ερμηνείες για το μέλλον του.
Μετά το σαράντισμα σε κάποιο λογικό χρόνο γινόταν η βάφτιση του μωρού, το οποίο πάντα έπαιρνε όνομα συνήθως που όριζε ο πατέρας και συνήθως ήταν των γονιών του. Η βάφτιση ήταν και ευκαιρία για γλέντι μετά την αγωνία της γέννας.

Νανουρίσματα ταχταρίσματα


Δεν υπάρχουν σχόλια :