Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Η παρακμή του συνδικαλισμού

 Αν κάποιος στις αρχές του 2010 έλεγε ότι μέσα σε τέσσερα χρόνια το 60% των νέων θα ήταν άνεργοι, οι μισθοί θα είχαν κατρακυλήσει κάτω από το όριο τπς φτώχειας, θα είχαν κλείσει νοσοκομεία και σχολεία, οι φόροι θα αυξάνονταν κατακόρυφα, οι νέοι θα μετανάστευαν μαζικά, ενώ ταυτόχρονα η κυβέρνηση θα έβγαζε στο σφυρί ακόμη και τις παραλίες της χώρας, θα τον πέρναγαν για τρελό. Αποκλείεται να συμβούν αυτά στπν Ελλάδα. Εδώ θα ξεσηκωθούν όλοι. Τέτοια μέτρα δεν πρόκειται να περάσουν. Αυτές ήταν οι πιο συχνές απαντήσεις. Στην Ελλάδα υπάρχει παράδοση δυναμικών συνδικαλιστικών αγώνων, ήταν η φράση που έκλεινε συχνά-πυκνά αυτές τις συζητήσεις.
Πράγματι! Στην Ελλάδα υπάρχει παράδοση συνδικαλιστικών και ταξικών αγώνων, μόνο που δεν είναι μία, ούτε ενιαία και αδιαίρετη.
 Δεν ήταν ίδιος ο συνδικαλισμός στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, με το συνδικαλισμό μετά τη δεκαετία του 1980. Πολύ περισσότερο δεν είχε καμία σχέση, με το συνδικαλισμό στα χρόνια των «παχιών αγελάδων» της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα (1998-2006), ο οποίος γέννησε τις ηγεσίες των εργατοπατέρων. Ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός πάντα είχε βαθιές ρίζες στην Ελλάδα, όπως και σε όλη την Ευρώπη. Η κατάσταση αυτή, όμως, έγινε κυρίαρχη ιδιαίτερα μετά το 1985, με τις συνδικαλιστικές παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ (ΠΑΣΚΕ) και της ΝΔ (ΔΑΚΕ) να μετατρέπονται σε πλήρως ελεγχόμενα κομματικά και εργοδοτικά όργανα, σέρνοντας ολόκληρο το εργατικό κίνημα στην «κοινωνική συναίνεση».

Αυτές οι ηγεσίες βρέθηκαν να ηγούνται των μεγαλύτερων συνδικάτων στα χρόνια της κρίσης. Παρά την προδοτική στάση των ηγεσιών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, η βαρβαρότητα των μνημονίων οδήγησε σε μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις. Το «αυθόρμητο» ενός λαού, που έβλεπε δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών να συντρίβονται, λειτούργησε σχεδόν αντανακλαστικά. Σχεδόν όλοι οι κλάδοι βρέθηκαν στο δρόμο.
Μόνο που δεν το έκαναν ούτε ταυτόχρονα, ούτε οργανωμένα, ούτε με τα ίδια αιτήματα.
Το έκαναν όταν θιγόταν πρώτα και κύρια ο «δικός τους» χώρος...

Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να παραγνωρίσει το «κίνημα των πλατειών» και τα συλλαλητήρια του Συντάγματος, που ένωσαν πολλές «διαφορετικές» φωνές.Όμως το «αυθόρμητο», όταν δεν μετεξελιχθεί σε οργανωμένη ταξική πάλη, με όχημα τα συνδικάτα, έχει ημερομηνία λήξης...

Ποια είναι η ευθύνη των συνδικάτων και των συνδικαλιστών;
Πώς η οικονομική κρίση και τα μνημόνια ανέδειξαν σε μεγάλο βαθμό και την κρίση του συνδικαλισμού; Πώς φτάσαμε ως εδώ; Τι συμβαίνει με τα προνόμια των συνδικαλιστών και πόσο επηρέασαν τη νιρβάνα των συνδικάτων και πυροδότησαν την «απέχθεια» του κόσμου -με τη ανάλογη προπαγάνδα των ΜΜΕ- απέναντι τους;
Ποιος θα υπερασπιστεί το συνδικαλισμό τώρα που η κυβέρνηση ετοιμάζεται ουσιαστικά να τον καταργήσει; Και γιατί να τον υπερασπιστεί κανείς;

Διαιρεί και βασίλευε...

Ο εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός, όπως διαμορφώθηκε τις δεκαετίες πριν την εκδήλωση της κρίσης, οδήγησε στον εκφυλισμό και την απαξίωση όλων των συλλογικών διαδικασιών.
Στην κοινωνία πέρασε η λογική του «κοινωνικού αυτοματισμού» με τα αιτήματα να είναι αποκλειστικά «κλαδικά» και με τους εργαζόμενους να στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου: Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα απέναντι σε αυτούς του δημοσίου. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες εναντίον των αγροτών. Οι εργαζόμενοι γονείς κατηγορούσαν τους καθηγητές όταν αυτοί απεργούσαν.Όλη η κοινωνία τα έβαζε με τους ναυτεργάτες. Σε αυτό το έδαφος του συντεχνιασμού καρποφόρησε ο κατακερματισμός του εργατικού και λαϊκού κινήματος, που επιδίωκε διακαώς το σύστημα.

Ταυτόχρονα τα προκλητικά προνόμια που απολάμβαναν κάποιοι συνδικαλιστές, οι παχυλές αμοιβές που εισέπρατταν για τη συμμετοχή τους σε επιτροπές και σε ΔΣ οργανισμών, τα μικρά και μεγάλα σκάνδαλα στα οποία συμμετείχαν, η ευθεία γραμμή από τα προεδρεία των ομοσπονδιών στα έδρανα της Βουλής, αποτέλεσαν τις βασικές αιτίες που οδήγησαν στην αποστροφή μεγάλης μερίδας εργαζομένων προς τη συνδικαλιστική δράση εν γένει. Ο «ατομισμός», το ιδεολόγημα ότι «οι αγώνες δεν φέρνουν αποτελέσματα» και, κυρίως, η λογική της διατήρησης των «δικών» μας κεκτημένων, που διαπότισε τις συνειδήσεις μιας σειράς συνδικαλιστών (και της Αριστερός) σε σωματεία, συνδικάτα και ομοσπονδίες, ήταν τα βασικά αίτια που η καταιγίδα των μνημονίων βρήκε το συνδικαλιστικό κίνημα ανήμπορο να αντιδράσει, τόσο απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές, όσο και σ’ εκείνες τις ηγεσίες των συνδικάτων που πρόσφεραν πολύτιμο στήριγμα στην επιβολή των βάρβαρων μέτρων.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη δήλωση του προέδρου της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλου στο πρακτορείο Reuters, τέσσερις μήνες μετά την ψήφιση του πρώτου μνημονίου, ότι «δεν υπάρχει σχέδιο για γενική απεργία για το αμέσως επόμενο διάστημα» και ότι «σκληρές πολιτικές, αυτές που προβλέπονται στο μνημόνιο, εφαρμόστηκαν και ορατές πολιτικές εναλλακτικές λύσεις δεν υπάρχουν». Όταν ο πρόεδρος της μεγαλύτερης συνδικαλιστικής οργάνωσης του ιδιωτικού τομέα δήλωνε ότι δεν υπάρχουν «εναλλακτικές πολιτικές» έναντι του μνημονίου, προφανώς ο δρόμος για την εφαρμογή του «δόγματος του σοκ» από την τρόικα και τις ελληνικές κυβερνήσεις άνοιγε διάπλατα.

Σε μια επιτυχημένη εφαρμογή της τακτικής «διαιρεί και βασίλευε», τα μέτρα χτυπούσαν τους εργαζόμενους κατά κατηγορίες. Το 2010 στοχοποιήθηκαν οι δημόσιοι υπάλληλοι ως «υπαίτιοι της κρίσης». Αυτό ήταν το πρώτο βήμα για να περάσουν όλα τα μνημονιακά μέτρα που έχουν οδηγήσει σε ποσοστά ανεργίας του 30%, στην καθιέρωση μισθών των 400 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα, σε περικοπές των συντάξεων, των επιδομάτων, σε καταστροφή χιλιάδων μικρών επιχειρήσεων, στη διάλυση μιας ολόκληρης κοινωνίας. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι το ελληνικό δημόσιο ευθόνεται για τη... διεθνή οικονομική κρίση!

Όμως, υπήρχε ένα υλικό υπόβαθρο για να πατήσει όλη αυτή η προπαγάνδα: Οι συνδικαλιστικοί φορείς του δημοσίου τομέα στη συντριπτική πλειονότητά τους ασχολούνταν αποκλειστικά
με τη διατήρηση των δικών τους προνομίων, φροντίζοντας να τα εξασφαλίζουν σε συναλλαγή (πάνω και κάτω από το τραπέζι) με τις πολιτικές ηγεσίες και τις κυβερνήσεις.
Την ίδια στιγμή που δεν πάλεψαν ποτέ με την ίδια ζέση για να γίνουν οι δημόσιες υπηρεσίες πιο
λειτουργικές για τους υπόλοιπους εργαζόμενους, έκαναν τα στραβά μάτια στη διαφθορά υπαλλήλων ή φρόντιζαν να συμμετέχουν στη «λεία», δεν ενδιαφέρονταν αν δίπλα τους επεκτεινόταν η ελαστική
εργασία με συμβασιούχους, υπαλλήλους stage, ενοικιαζόμενους ή μαύρους εργαζόμενους.
Από κοντά και οι Ομοσπονδίες της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, της ΕΥΔΑΠ, που καθησύχαζαν τα μέλη τους ότι δεν θα τους αγγίξουν τα μέτρα...

Δεν ήταν διαφορετική η κατάσταση και στον ιδιωτικό τομέα.
Η συμμετοχή στους «κοινωνικούς διαλόγους» ήταν η επιλογή της ΓΣΕΕ όλα τα προηγούμενα χρόνια. Οι ηγεσίες της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ, που είχαν την πλειοψηφία, έβαλαν πλάτη για να περάσουν
οι πρώτες ανατροπές στην κοινωνική ασφάλιση, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η καθήλωση των μισθών.

Στην περίοδο ακμής της ελληνικής οικονομίας, που οι δείκτες ανάπτυξης έτρεχαν με 4-5% αποδέχτηκαν αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και μείωση συντάξεων, και το 2006 υπέγραψαν με το ΣΕΒ δίχρονη συλλογική σύμβαση εργασίας που προέβλεπε αύξηση 0,77 ευρώ(!) στο μεροκάματο των εργαζομένων. Η ίδια η ΓΣΕΕ απασχολούσε εργαζόμενους με καθεστώς stage, δηλαδή μισοπληρωμένους και ανασφάλιστους!

Με αυτή την προϊστορία, δεν είναι να απορεί κανείς που ο Παναγόπουλος ζήτησε να... κάνει διάλογο με τους εκπροσώπους της τρόικας, ούτε το πόσο εύκολα αποδέχτηκαν οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ σαν... αναγκαίο κακό τη μείωση του κατώτερου μισθού στα 586 ευρώ μικτά και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.

Ούτε είναι να απορεί κανείς γιατί η ΓΣΕΕ εκπροσωπεί μόλις το 15% των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα και τα στελέχη της αντιμετωπίζονται απαξιωτικά από τους εργαζόμενους, σε βαθμό που δεν μπορούν να παρευρεθούν ούτε στις απεργιακές συγκεντρώσεις, αφού φοβούνται ότι θα τους γιουχάρουν.

Η αναγνώριση του συνδικαλισμού, η προστασία των συνδικαλιστών έναντι της εργοδοσίας, οι συνδικαλιστικές άδειες, αιτήματα που κατακτήθηκαν με αίμα για την προστασία των εργαζόμενων, βρέθηκαν στα χέρια μιας δράκας ανθρώπων που βλέπουν το συνδικαλισμό ως καριέρα και ως προθάλαμο για την πολιτική τους ανέλιξη.
Από τα 80 μέλη του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, που έχουν πλήρη απαλλαγή καθηκόντων, είναι ζήτημα αν τα μισά πατάνε σε οποιαδήποτε συνδικαλιστική δουλειά εκτός της μίας συνεδρίασης το μήνα. Άλλωστε, υπήρχε μια παράδοση να εκλέγονται στο ΓΣ της ΑΔΕΔΥ γνωστοί και ημετέροι, ή οι σύζυγοι των μεγαλοσυνδικαλιστών, όχι τόσο για τη συνδικαλιστική τους δράση όσο για να απαλλαγούν από την υποχρέωση να... πηγαίνουν στη δουλειά τους.

Η συμμετοχή σε ΔΣ οργανισμών (π.χ. Εθνική Τράπεζα, ΔΕΗ, Ασφαλιστικά Ταμεία κτλ.) υποτίθεται
ότι θεσπίστηκε για να υπάρχει έλεγχος από τους εργαζόμενους.
Τι είπαν οι εκπρόσωποι των εργαζομένων για την καταλήστευση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων και το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων; Ακούσατε ποτέ τους συνδικαλιστές της ΟΤΟΕ να αποκαλύπτουν τα σκάνδαλα των τραπεζών ή να αντιτίθεται στη σκανδαλώδη αναχρηματοδότησή τους με λεφτά του ελληνικού λαού; Αντίθετα πολλές είναι οι φορές που υπέγραψαν συμβάσεις εργασίας στο όνομα δήθεν της «διάσωσης» των τραπεζών τους.

Πότε έβαλαν ως πρώτο θέμα των αιτημάτων τους οι ενώσεις των γιατρών τα φακελάκια και -εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων- ποιοι συνδικαλιστές γιατροί συγκρούστηκαν με τη διαφθορά στα νοσοκομεία, ακόμη κι αν προερχόταν από τον κλάδο τους;

Πόσο κοστίζει, άραγε, η «κοινωνική ειρήνη»; Φρέσκο είναι το παράδειγμα του «συνδικαλιστή» που συνελήφθη επ' αυτοφώρω έχοντας λάβει 50.000 ευρώ προκειμένου να μην προχωρήσουν οι
εργαζόμενοι στο νοσοκομείο Σωτηρία σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Νωπή είναι ακόμα η στάση του σωματείου εργαζομένων της «Χαλυβουργίας Ελλάδας» στο Βόλο, όπου την ίδια ώρα που
οι συνάδελφοί τους στην Ελευσίνα έδιναν ηρωικό αγώνα για να αποτρέψουν τις απολύσεις και τις μειώσεις μισθών που ήθελε να επιβάλει ο ιδιοκτήτης Μάνεσης, αυτοί τα έκαναν «πλακάκια» με
την εργοδοσία και συνέχισαν να δουλεύουν λειτουργώντας σαν απεργοσπαστικός μηχανισμός. Μέχρι τη στιγμή που οι απολύσεις έφτασαν βέβαια και στον Βόλο...

Τελικά τι είναι συνδικαλισμός;

Ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός και η σαπίλα του είναι η μια πλευρά του νομίσματος. Υπάρχει και η άλλη όψη. Είναι οι μικροί και μεγάλοι αγώνες σωματείων, συνδικάτων κι εργαζομένων που πάλεψαν κόντρα σε θεριά και δαίμονες. Οι ηρωικοί απεργοί της Χαλυβουργίας. Μεγάλο μέρος των εργαζομένων στην ΕΡΤ, που κρατούν τίμια και αγωνιστική στάση μέχρι σήμερα. Οι εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, που έθεταν πρώτο αίτημα τη μείωση των εισιτηρίων, μέχρι που επιστρατεύτηκαν. Οι ναυτεργάτες που τα έβαλαν με το εφοπλιστικό λόμπι. Οι καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών και οι εργάτες της COSCO.

Ταξικοί αγώνες θα υπάρχουν όσο υπάρχουν ταξικές κοινωνίες. Τίμιοι και «καθαροί» συνδικαλιστές, υπάρχουν σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Μεγαλύτερη, είναι όμως η ευθύνη της Αριστερός και των δικών της στελεχών, να ενώσουν το εργατικό κίνημα σε κατεύθυνση σύγκρουσης με το σύνολο αυτής της πολιτικής. Σε αυτή την πορεία δεν χωρούν οι ξεχωριστές του ΠΑΜΕ. Δεν χωρά η στάση συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ, που υπαναχωρούν από μεγάλες απεργίες μέχρι να υπάρξουν «οι όροι και οι προϋποθέσεις», ούτε η επιλογή της ηγεσίας του να μαζεύει κάθε καρυδιάς συνδικαλιστικό καρύδι στις τάξεις του, παρέχοντας συγχωροχάρτια.

Υπάρχει βέβαια και η ευθύνη των ίδιων των εργαζομένων. Αλλάζοντας τους συσχετισμούς στα υπάρχοντα σωματεία, στήνοντας σωματεία που θα παλεύουν για να κερδίζουν στους χώρους δουλειάς τους, και θα λειτουργούν με γνώμονα την ταξική αλληλεγγύη, πείθοντας τον εργαζόμενο κόσμο για τη δύναμή του.

Ο νόμος περί «συνδικαλισμού» που θα επιχειρήσει να φέρει το επόμενο διάστημα η κυβέρνηση δεν θα έχει ως στόχο την «κατάργηση των προνομίων των συνδικαλιστών», όπως θα το παρουσιάσουν, αλλά να βάλει το εργατικό κίνημα στο γύψο και να καταργήσει ουσιαστικά το δικαίωμα της απεργίας. Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα μόνο μια λύση υπάρχει: οι εργαζόμενοι και όσοι συνδικαλιστές δεν είναι υποτακτικοί των κυβερνήσεων, των εργοδοτών και των κομμάτων τους, να βάλουν στο περιθώριο τους εκπροσώπους του «επίσημου» συνδικαλισμού και να διεκδικήσουν το αυτονόητο: την προάσπιση των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού.


Πηγή: Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος - "Unfollow" 

11 σχόλια :

Ανώνυμος είπε...

ΒΑΛΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΙΚΟΝΙΖΟΜΕΝΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟ ΦΤΩΧΟ ΚΟΜΠΟΛΟΓΑΚΙ ΜΟΥ....ΚΑΛΗ ΠΡΕΦΑ ΜΕΓΑΛΟΠΡΟΕΔΡΕ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΑΣ

Ανώνυμος είπε...

17:01Τι "περιμένει" όσους δεν πληρώσουν την πρώτη δόση του νέου φόρου ακινήτων

25 Σεπτεμβρίου 2014 Οικονομία

816


Ειδικότερα εως το τέλος Σεπτεμβρίου οι υπόχρεοι του ΕΝΦΙΑ που έχει αναρτηθεί εκκαθαριστικό για πληρωμή θα κληθούν να πληρώσουν την πρώτη δόση του νέου φόρου ακινήτων.

akinita

Σύμφωνα με το dikaiologitika οι φορολογούμενοι που δεν θα καταφέρουν να πληρώσουν εμπρόθεσμα την δόση του φόρου ακινήτων , θα επιβαρυνθούν με πρόστιμα και προσαυξήσεις.

Ειδικότερα, αν η πρώτη δόση του φόρου δεν εξοφληθεί μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου τότε την 1η Οκτωβρίου η οφειλή θα χαρακτηριστεί ληξιπρόθεσμη και θα αρχίσει η προσαύξηση για κάθε μήνα καθυστέρησης κατά 0,73% στο ύψος της δόσης.

Αυτό θα ισχύσει και για τις επόμενες δόσεις ενώ θα επιβληθεί πρόστιμο 10% επί του φόρου που δεν καταβλήθηκε, σε περίπτωση που η εξόφλησή του καθυστερήσει για χρονικό διάστημα 2 μηνών από την ημερομηνία που θα έπρεπε κανονικά να είχε πληρωθεί ή 20% εάν η καθυστέρηση πληρωμής φθάσει τους 12 μήνες ή 30% εάν η καθυστέρηση φθάσει τα 2 έτη

Την προσοχή τους πρέπει να επιδείξουν οι υπόχρεοι του ΕΝΦΙΑ αφού την Κυριακή 28/9 και δύο μέρες πριν λήξει η προθεσμία πληρωμής της πρώτης δόσης του φόρου δεν θα μπορούν να εκτυπώσουν την ταυτότητα οφειλής αφού η ΓΓΠΣ ανακοίνωσε ότι το σύστημα TAXISNET θα είναι κλειστό.

Συγκεκριμένα η ΓΓΠΣ με ανακοίνωση της ενημερώνει ότι οι Ηλεκτρονικές Υπηρεσίες του TAXISNET δεν θα είναι διαθέσιμες από την Κυριακή (28-9-2014) στις 12:00 μμ έως τη Δευτέρα (29-9-2014) στις 7:00 πμ λόγω προγραμματισμένων εργασιών προληπτικής συντήρησης.

Έτσι αναμένεται να δημιουργηθεί το απόλυτο χάος την Δευτέρα με όσους απο τους 6,2 εκατ. φορολογούμενους δεν έχουν εκτυπώσει την Ταυτότητα οφειλής να προσπαθούν να μπουν στο Taxisnet την Δευτέρα αλλά όπως είθισται τέτοιες ημέρες… χωρίς αποτέλεσμα.
- See more at: http://arouraios.gr/2014/09/ti-quot-perimenei-quot-osous-den-plhrosoun-thn-proth-dosh-tou-neou-forou-akiniton/#sthash.LLclgxYy.dpuf

Ανώνυμος είπε...

Αν κάποιος στις αρχές του 2010 έλεγε ότι μέσα σε τέσσερα χρόνια το 60% των νέων θα ήταν άνεργοι, οι μισθοί θα είχαν κατρακυλήσει κάτω από το όριο τπς φτώχειας,
ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟ ΛΕΓΑΝΕ ΑΛΛΑ ΕΙΧΑΝΕ ..ΞΥΛΙΝΗ ΓΛΩΣΣΑ

Από τη «Λευκή Βίβλο» στις σημερινές αντεργατικές αναδιαρθρώσεις

Το Μάρτη του 1994, ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφορεί με ειδικό ένθετο φυλλάδιο του ΚΚΕ με τίτλο: «Λευκή Βίβλος η επιχείρηση επιστροφής στον εργασιακό μεσαίωνα». Το φυλλάδιο ξεκινούσε με την κωδικοποίηση των αντεργατικών ανατροπών ως εξής:

« -- Σε κίνδυνο το 8ωρο, η κατάκτηση του αιώνα!

-- Στο στόχαστρο η κοινωνική ασφάλιση και τα επιδόματα!

-- Υπό κατάργηση συλλογικές συμβάσεις!

-- Απολύσεις χωρίς όρια και χωρίς αποζημίωση!

Εργάτες, υπάλληλοι άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι, γυναίκες

Με εκρηκτικό τρόπο ήρθε ξανά στο προσκήνιο το πρόβλημα των αλλαγών στις σχέσεις μισθωτής εργασίας. Στο επίκεντρο των σαρωτικών αλλαγών που επιδιώκει το κεφάλαιο βρίσκεται η λεγόμενη "ΛΕΥΚΗ ΒΙΒΛΟΣ", που συζητήθηκε και εγκρίθηκε στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών στις 10 και 11 Δεκέμβρη 1993 από ΟΛΟΥΣ τους εκπρόσωπους των 12 χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Ο ΕΙΚΟΝΙΖΟΜΕΝΟς ΑΛΛΑ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΦΑΝΕΡΑ ΚΑΙ ΚΡΥΦΑ ΠΟΥΛΗΤΑΡΙΑ..
"Το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα έχει όραμα και πρόταση για την Ευρώπη και αυτή πρέπει να προτάξουμε και να αναδείξουμε. Να αναδείξουμε και να υποστηρίξουμε τη στρατηγική της Λισαβόνας",Χ. Πολυζωγόπουλος, πρόεδρος της ΓΣΕΕ, ομιλία σε εκδήλωση του Γραφείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα στις 3/12/2004.

Ανώνυμος είπε...

Έκθεση-κόλαφος της Βουλής: Σχεδόν 6,5 εκατ. Έλληνες κάτω από τα όρια της φτώχειας ή απειλούνται από αυτή
Share

peinavoyli.jpg

25 Σεπτεμβρίου
15:412014
Εκτύπωση του άρθρουΜοιράσου αυτό το άρθρο
14 Σχόλια

Σοκάρουν τα στοιχεία που περιγράφουν την πραγματική κατάσταση της χώρας και περιλαμβάνονται στη νέα ενδιάμεση έκθεση του Γραφείου της Βουλής για την παρακολούθηση του κρατικού προϋπολογισμού, στην οποία αναφέρεται ότι 6.300.000 Έλληνες βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας ή απειλούνται από αυτή, καταρρίπτοντας κάθε σχετικό μύθο περί «success story» που βιώνει η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, οι επικεφαλής της και τα στελέχη τους…

Είναι η απτή πραγματικότητα των αριθμών που καταγράφεται από έναν από τους πλέον επίσημους φορείς της Πολιτείας, που δεν επιδέχεται αμφισβητήσεων! Είναι η φρικτή πραγματικότητα και ο εφιάλτης του μέσου Έλληνα που δεν επιδέχεται φθηνής κυβερνητικής προπαγάνδας… Είναι, δε, ενδεικτικό ότι η παρατεταμένη οικονομική κρίση έχει οδηγήσει τη χώρα μας στην τέταρτη χειρότερη θέση μεταξύ των 35 χωρών με βάση τους δείκτες ευημερίας και ποιότητας ζωής, χειρότερα ακόμα και από την Τουρκία.

Οι συντάκτες της έκθεσης με τίτλο «Πολιτικές ελαχίστου εισοδήματος στην ΕΕ και στην Ελλάδα: Μια συγκριτική ανάλυση» επισημαίνουν ότι η βαθύτατη οικονομική κρίση που βιώνει η Ελλάδα τα τελευταία έξι χρόνια, «έχει σε σημαντικό βαθμό αποδιαρθρώσει τον κοινωνικό ιστό της χώρας». Προσθέτουν όμως πως, αντίθετα με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες εφαρμόζουν προγράμματα αντιμετώπισης των κοινωνικών ανισοτήτων, η Ελλάδα, που αντιμετωπίζει οξύτατα φαινόμενα ακραίας φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, βραδυπορεί.

«Η ζήτηση για κοινωνική μέριμνα από την πλευρά των πολιτών είναι έντονη, ενώ η προσφορά από το κράτος χαρακτηρίζεται από αποσπασματικότητα και διοικητικές δυσλειτουργίες. Έτσι το δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας χαρακτηρίζεται από αναποτελεσματικότητα, ενώ παράλληλα δεν προβλέπεται αναπλήρωση των εισοδηματικών απωλειών από την οικονομική ύφεση στο άμεσο μέλλον» τονίζουν, για να προσθέσουν πως «κοινωνικές ομάδες όπως, οι μακροχρόνιοι άνεργοι, οι νεοεισερχόμενοι στην αγορά εργασίας, οι εργαζόμενοι χωρίς ασφάλεια, οι οικογενειάρχες με χαμηλό εισόδημα, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι ηλικιωμένοι και τα άτομα με αναπηρία χρήζουν ειδικής μέριμνας.

Πρόκειται για ομάδες που βιώνουν τη συσσώρευση χρεών, τη μείωση της αγοραστικής τους δύναμης, τη μείωση των εισοδημάτων και την αύξηση των φόρων. Το Μέτρο του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος ήρθε στην Ελλάδα καθυστερημένα. Η πρώτη ανεπιτυχής προσπάθεια να θεσμοθετηθεί το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (E.E.E.), έγινε το 2000 κατά την περίοδο διακυβέρνησης Σημίτη. Το 2005 ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε στο Κοινοβούλιο δεύτερο σχέδιο νόμου για την καθιέρωση του Ε.Ε.Ε. το οποίο επίσης δεν προχώρησε.

Στην παρούσα μελέτη, εξετάζονται οι πολιτικές ελάχιστου εισοδήματος στις χώρες της ΕΕ με ιδιαίτερη αναφορά στο Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα και στα βασικά ζητήματα που αφορούν την υλοποίησή του».

Παρουσιάζοντας μάλιστα το τι ισχύει στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες καταλήγουν και στο εξής συμπέρασμα «Η Ελλάδα είναι το μοναδικό κράτος μέλος που δεν έχει υλοποιήσει το μέτρο του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος»

Ελλάδα: Μόνο ανεργία και μόνο φτώχεια

Με βάση την έρευνα που πραγματοποίησαν οι συντάκτες της έκθεσης, «2,5 εκατομμύρια άτομα βρίσκονται κάτω από το χρηματικό όριο της σχετικής φτώχειας, με βάση το εισόδημα του μεσαίου νοικοκυριού». Το 2013 το όριο φτώχειας ήταν 432 ευρώ το μήνα για ένα άτομο και 908 ευρώ για μια τετραμελή οικογένεια. Επιπλέον, 3,8 εκατομμύρια άτομα βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας λόγω υλικών στερήσεων και ανεργίας. Η Ελλάδα σύμφωνα με την Eurostat βρίσκεται στη χειρότερη θέση στην ΕΕ των 28 κρατών-μελών όσον αφορά στον κίνδυνο φτώχειας. Επίσης, η χώρα μας συγκαταλέγεται στην ομάδα των χωρών με τη μεγαλύτερη φτώχεια (23,1%) και προηγείται της Ισπανίας, Ρουμανίας και Βουλγαρίας, ενώ κατέχει την τέταρτη χειρότερη θέση ως προς το δείκτη χάσματος της φτώχειας μετά τις Ισπανία, Ρουμανία και Βουλγαρία.

Ανώνυμος είπε...

Κυριακή 22 Μάη 2005


«Να γίνει η οικονομία της ΕΕ ανταγωνιστικότερη των ΗΠΑ».
Εννοούν, να απολαμβάνουν τα ευρωπαϊκά μονοπώλια όρους, που θα τους επιτρέπουν να αυξάνουν τα κέρδη τους και να κινούνται από καλύτερες θέσεις στις εθνικές και διεθνείς αγορές.
Γι' αυτό οι αποφάσεις της Λισαβόνας προβλέπουν:
• Σκληρή και παρατεταμένη λιτότητα.
• Επέκταση της ΑΠΑΣΧΟΛΙΣΙΜΟΤΗΤΑΣ* Δηλαδή, σκληρό χτύπημα της σταθερής εργασίας και υποκατάστασή της από μορφές ελαστικής υποαπασχόλησης.
• Μεγαλύτερη προτεραιότητα στη λεγόμενη «διά βίου μάθηση», στην οποία θα οδηγούνται άνεργοι και εργαζόμενοι, για να πάρουν, υποτίθεται, εφόδια.
*ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟ ΣΗΜΙΤΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΠΑΣΧΟΛΙΣΙΜΟΙ (ΤΕΡΜΑ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ)
Στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Στοκχόλμης, το Μάρτη του 2001, ελέγχεται η εφαρμογή των αποφάσεων της Λισαβόνας.

Ανώνυμος είπε...

ΩΦΕΛΟΥΜΕΝΟΙ ΟΧΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΡΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.....ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥς ΩΦΕΛΗΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΟΙΝΩΣ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΛΑΜΟΓΙΑ.....ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΛΟΥ ΓΙ ΑΥΤΑ ΚΑΙΡΟΥ

Ανώνυμος είπε...

για ρωτα ρε νις το μπεγλερι ειναι κεχριμπαρενιο???gerolykos

Nis είπε...

Καλώς ήρθες gerolyke !!
Πλαστικό είναι και το αγόρασε από το υστέρημα του
133 000€ τον χρόνο παίρνει μόνο από την εθνική τράπεζα!!!

Ανώνυμος είπε...

δικο μας λαικο παιδι ρε.....gerolykos

Ανώνυμος είπε...

αααα....... και επειδη διαβασα κατι για stage υπλληλους της γεσεε.....ψαξε ρωτα να μαθεις τα μιστα τους,αιντε και τα ονοματα τους, και κρατει ενα ποτηρι νερο να ντοπιεις....ετσι μη σε βαρεσει νταμιλας......gerolykos

Ανώνυμος είπε...

εχαθεις ρε γερολυκε μπητι