Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Μεταπολίτευση: από το 1964 έως την κατάρρευση του 2010

H Μεταπολίτευση νοηματοδοτήθηκε ως τέτοια, αρκετά μετά την 24η Ιουλίου 1974, όταν έπεσε η δικτατορία μαζί με την αλωθείσα Κύπρο. Ασφαλώς είναι μια μείζων διαιρετική τομή στο ιστορικό σώμα της νεότερης Ελλάδας, αλλά θα πρέπει να τη δούμε σε στενή συνάφεια με ό,τι προηγήθηκε του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Πρέπει να τη συνδέσουμε με την περίοδο 1963-67, ιδίως με το καλοκαίρι του ΄65, με τις προσδοκίες και της ματαιώσεις που σφραγίζουν την, κατά Τσίρκα, χαμένη άνοιξη. Με πολλούς τρόπους, τον Ιούλιο του ’74, και με τίμημα μια εθνική απώλεια, αποκαθίσταται μια διαθλασμένη συνέχεια με τον Ιούλιο του ΄65.
Ο,τι κατεστάλη, διαψεύσθηκε, ματαιώθηκε τότε, αναδύεται πάλι, μετά εννέα έτη· διαφορετικό βεβαίως αλλά εν πάση περιπτώσει δικαιωτικό. Η πολιτειακή αλλαγή, η νομιμοποίηση του ΚΚΕ, οι ελεύθερες εκλογές, ο εν γένει άνεμος ελευθερίας και πολιτικής ανεξιθρησκίας, είναι τα φανερά ιστορικά στοιχεία
Υπογείως και υπορρήτως όμως, το διάλειμμα δεν ήταν απλώς μια χρονοανωμαλία, μια καθυστέρηση. Στα χρόνια που μεσολάβησαν ώς το ’74 αναδύθηκε εν τω μεταξύ ένα δημόσιο ήθος, μια βαθύτερη γενική συμπεριφορά που διαπότισαν το συλλογικό σώμα, υποκάτω και πέραν της συμβατικής πολιτικής. Μερικά τέτοια φαινόμενα: Η ιδιότυπη απολιτικότητα που καλλιέργησε η στάση των δικτατόρων «αν δεν ανακατεύεσαι (=αντιστέκεσαι) δεν σε πειράζουμε»· η διάχυση πλούτου σε ανερχόμενα μεσοστρώματα και ημετέρους· τα θαλασσοδάνεια, η οικοδομή και η μαζική επέκταση του τουρισμού με μικρομεσαίες επιχειρήσεις·η εμφάνιση μεσοστρωμάτων και η μικροαστικοποίηση των εργατικών στρωμάτων, που άρχισε τη δεκαετία ’60 συνεχίστηκε απρόσκοπτα την επταετία.

Στο πολιτιστικό πεδίο: γέννηση του ελαφρολαϊκού και εδραίωση της μπουζουκοδιασκέδασης και της «παραλίας» ― αυτό να το δούμε σε αντιδιαστολή με τον έντεχνο λαϊκό πολιτισμό του προδικτατορικού ’60, και σαν πρόδρομο της γενικευμένης σκυλοπόπ από το ’80 έως σήμερα. Κομβικό σημείο: Πώς έγινε η πρόσληψη των πολιτικοπνευματικών κινημάτων του ’68 στο κλειστό ελληνοχριστιανικό περιβάλλον της δικτατορίας; Κυρίως αισθητικά, σαν ποπ μουσική και χίππικη εμφάνιση. Η αφομοίωση του ’68 ξεκινά ουσιαστικά με το φοιτητικό κίνημα του ’72-’73 και διαχέεται μαζικά μετά το ’74, και μάλιστα καταρχάς με τις μαοϊκές εκδοχές. Οι ελευθεριακές, ροκ και υπαρξιακές αναζητήσεις αναπτύσσονται λίγα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση, αφού πρώτα πρέπει να ανατραπεί η κηδεμονία των κομματικών νεολαιών, χονδρικά το διάστημα 1977-80.

Η Μεταπολίτευση αρχίζει το 1964 και ολοκληρώνεται με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία: η Αλλαγή του 1981 είναι το έσχατο άκρο αυτής της ρωγμώδους συνέχειας. Η επόμενη τομή είναι το 1989, διττά: αφενός διότι κλονίζεται η γραμμική διαδοχή εξουσίας με τρόπο πρωτοφανή, φέρνοντας στο προσκήνιο την ηθική κάθαρση και ενώνοντας επί τούτου τη δεξιά με την αριστερά· αφετέρου, κλονίζεται η κραταιά κεντροαριστερή πλειοψηφία. Αλλά εν τω μεταξύ το γενικευμένο μικρομεσαίο ήθος της έχει διαποτίσει και την δεξιά και την αριστερά. Στο εξής, οι ρήτορες μιμούνται τον Ανδρέα Παπανδρέου, οι κυβερνώντες αναπαράγουν τον κορπορατισμό και το κομματικό απαράτ του ’80, η δημόσια παιδεία παράγει γλώσσα, ήθος και ελίτ στα μέτρα του μικρομεσαίου ευδαιμονισμού. Δομικό χαρακτηριστικό της περιόδου 1980-2010 είναι η ραγδαία άνοδος του ατομικισμού και παρασιτισμού, παρά τις διαρκείς επικλήσεις του λαού και του δημοσίου συμφέροντος.

Το ’89 εντούτοις δεν ήταν μόνο εντόπιο και βρώμικο. Ηταν πρωτίστως μια ιστορική τομή πλανητικών διαστάσεων. Αυτή την αλλαγή υποδείγματος δεν τη βιώσαμε στην ώρα της, απασχολημένοι όντες με πάμπερς και δίκες. Η τομή έγινε σταδιακά αισθητή εκ του μεταναστευτικού ρεύματος και της αλλαγής συνόρων στα Βαλκάνια, κι επίσης επηρέασε βαθιά τη μείζονα Αριστερά, κυρίως παραλυτικά αλλά και ερεθιστικά. Στο νέο γεωπολιτικό περιβάλλον η Ελλάδα αντέδρασε με εσωστρέφεια και ταυτοχρόνως με αυξανόμενη εξάρτηση από την Ε.Ε.: η ένταξη στην ΟΝΕ και την ευρωζώνη είναι στρατηγικές επιλογές σε έναν ρευστό πολυπολικό κόσμο.

Φευ, η αναζητηθείσα προστασία εντός της ευρωζώνης και το ιδεολόγημα της Ισχυρής Ελλάδος, κορυφωμένο φαντασιακά το καλοκαίρι του 2004, κατέρρευσαν με τη διεθνή κρίση του 2008. Το επόμενο ορόσημο είναι το ρήγμα του 2010, η πτώχευση, η διεθνής επιτήρηση, η συρρίκνωση της οικονομίας, και ο έκτοτε βίαιος μετασχηματισμός της κοινωνίας.

Η Μεταπολίτευση τελείωσε τυπικά το 2010, με μια ιστορική ήττα ανάλογη του ’74, χωρίς καν τις προσδοκίες ανασυγκρότησης του τότε.

4 σχόλια :

Ανώνυμος είπε...

α και να ήτανε η φωτογραφία τραβηγμένη με σύγχρονους φακούς, να κάνω zoom και να να έβλεπα ανάμεσα στο πλήθος ίσως τον κ. Μπίστη την κ. Δαμανάκη τον κ. Ανδρουλάκη την Κ.Τρέμη τον κ. Χατζησωκράτη ,... βοηθήστεμε να συμπληρώσω την λίστα όλων αυτών των κυρίων και των κυριών,
ο θεός να με συγχωρέσει που λένε, αλλά με έφτασαν να σκέπτομαι γι αυτούς , ότι ίσως σκέφτεστε και σείς τωρα με τα γεγονότα στη Γάζα για τους εβραίους και το στρατόπεδα συγκέντρωσης ,


Ανώνυμος είπε...

ολο το πασοκ εκει ήτανε!!

Ανώνυμος είπε...

το ποιο πασοκ !της ελιας και του ελαιολαδου

Ανώνυμος είπε...

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ
Την Κυριακή 3 Αυγούστου 2014 θα τελεστεί μετά τη θεία λειτουργία στην εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου Μυγδαλιάς 40νθημερο μνημόσυνο στη μνήμη της Χριστίνας Βασιλοπούλου (Μπαντιλέσκα) που αποβίωσε σε ηλικία 102 ετών. Παραθέτουμε εδώ το συγκινητικό αποχαιρετιστήριο λόγο του μεγάλου της γιού Βασίλη Βασιλόπουλου:
«Αποχαιρετώντας στο ταξίδι για την αιωνιότητα τη μάνα μας»

Μάνα για σένα τίποτα
Δε μπόρεσα να γράψω
Για τούτο το ταξίδι σου
Ήθελα μάνα μου γλυκιά
Να χω τη σκέψη ελεύθερη
Μονάχα για να κλάψω.

Δεν έχω καθαρό μυαλό
Και η σκέψη δε βοηθάει
Γιατί ο χαμός σου μάνα μου
Ας πέρασες τα εκατό
Παιδιά σου, εγγόνια, συγγενείς, Πατριώτες ,φίλους και γνωστούς Όλους μας τους πονάει.

Καλό ταξίδι χριστιανή
Μάνα αγαπημένη
Ο σύντροφος σου καρτερεί
Σαράντα πέντε χρόνια πια
Απόψε σε προσμένει.

Κάθε φορά που χάνουμε πρόσωπο αγαπημένο θεός σχωρέστον (ην) λέμε όλοι μας γιατί έτσι επιβάλλεται ,έτσι κάθε φορά είναι καθιερωμένο. Μα μάνα μας εμείς για ποιο αμάρτημά σου να το λέμε τούτο; Εσύ ήσουν μια ψυχούλα αφιερωμένη στην εκκλησία και στην οικογένειά σου γι αυτό εγώ μάνα μου σε παρακαλώ, που ξέρω πως θα μας ακούς και θα μας βλέπεις απ εκεί ψηλά, να μας συγχωρέσεις ,αν καμιά φορά σε πικράναμε, σε στενοχωρήσαμε στη διάρκεια της ζωής σου σε τούτο τον κόσμο.

Μάνα μου των Αγίων Αποστόλων σήμερα, μεγάλη γιορτή και γω είμαι σίγουρος πως και οι δώδεκα Απόστολοι θα ναι εκεί στην πύλη του παραδείσου να σε υποδεχτούν γιατί εκεί θα ναι το σπίτι σου και η θέση σου τώρα πια.
Καλό σου ταξίδι αγαπημένη μας
Ο γιός σου Βασίλης