Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2020

Τι γκρίζο καλοκαίρι είναι τούτο!


Είναι μια κλασική φθινοπωρινή μέρα σήμερα, στην καρδιά του καλοκαιριού. Τα μολυβιά σύννεφα με αυτοκτονικές τάσεις μάλλον, φλερτάρουν επικίνδυνα με τις κοφτερές απολήξεις των κεραιών. Ίσως πάλι μπερδεμένα από την ομοιοχρωμία τυφλωμένα από έρωτα για τις ταράτσες, παραβλέπουν, όπως όλοι οι ερωτευμένοι τον κίνδυνο που καιροφυλακτεί.

Τα πουλιά κοπάδια ολόκληρα, πού βρέθηκαν μέσα στο τσιμέντο αλήθεια, πετούν παραζαλισμένα μπροστά από τις μπαλκονόπορτες των ανθρώπων. Τα πουλιά φοβούνται τη μπόρα που έρχεται κι οι άνθρωποι τον κορωνοϊό που φτάνει παρέα με τον θάνατο, την ανεργία τη φτώχεια,


Από τις τηλεοράσεις ξύλινες φωνές, ενημερώνουν τους αποχαυνωμένους από τόσα χτυπήματα τη τελευταία δεκαετία ενοίκους για νέα κρούσματα, νεκρούς, γλίσχρα επιδόματα παρηγοριά στον νηστικό, τους παλικαρισμούς του μισότρελου σουλτάνου, τα ψελλίσματα στήριξης των φίλων και συμμάχων, τα ίδια ξανά και ξανά από το 1922, τότε που αφήσαν τους δικούς μας να σφαχτούν από τους Τσέτες μπροστά στα αδειανά καράβια τους΄ Αλίμονό σου αν δεν έχεις νύχια να ξυστείς, δεν θα σε ξύσει άλλος

Οι δρόμοι σχεδόν άδειοι κι ας είναι η δεύτερη μέρα των εκπτώσεων, Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος, Νεαροί μετανάστες και λίγοι τουρίστες βολτάρουν στην Αριστοτέλους και την Εγνατία, Άφαντη η βουλή των συνταξιούχων, ο φόβος της αρρώστιας τους σκόρπισε. Η Μητροπόλεως έρημη, αργοσβήνει μαζί με τη μεσαία τάξη.

Στα καφέ τα γκαρσόνια με τις διάφανες παρωπίδες, ανοικτές πάνω - κάτω, ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω από τι τους προστατεύουν, με παγωμένα χαμόγελα σερβίρουν τους λιγοστούς πελάτες, βιώνοντας το μεροκάματο του διπλού τρόμου. Για τον ιό και την ανεργία.

Μόνον οι ζητιάνοι πλήθαιναν σ΄αυτόν τον τόπο, προσμένοντας μάταια τον οβολό των ελάχιστων περαστικών.

Η θάλασσα, ρυτιδιασμένη γριά, έρμαιο του ανέμου που της χαράζει το πρόσωπο, πάει κι έρχεται ανάλογα με τις διαθέσεις του πάνω στην πράσινη από τα βρύα προκυμαία. Κλειστός ο ορίζοντας βλέπεις, δεν έχει πού αλλού να διαβεί.

Φθινόπωρο μέσα στο κατακαλόκαιρο, πού να έρθει κι ο Χειμώνας...

Σάνια Μωραΐτου

2 σχόλια :

  1. γκριζα ανοιξη γκριζο καλακαιρι γκριζα οικονομια.ποιος τα περιμενε ποτε ολα αυτα τα βασανα. νεοι ανθρωποι αρρωσταινουν και φευγουν προωρα.απο το 1950 ειχαμε να περασουμε τετοια

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα διαγραφής σχολίων χωρίς καμία προειδοποίηση.