Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2019

Νίκος Τσιφόρος – Το γαϊδούρι



Αυτός ήταν ο καημός μου από παιδί. Μου το ’λεγε ο μακαρίτης ο μπαμπάς, γκρίνιαζε κι η δόλια η μάνα μου.

-Εσύ, παιδί μου, δε θα βάλεις μυαλό ποτέ. Εσύ δε θα γίνεις άνθρωπος. Εσύ θα γίνεις γαϊδούρι.

Και να δεις που τα ’χα όλα τα γνωρίσματα του γαϊδουριού. Φωνακλάς ήμουνα, ασήμαντος ήμουνα, αναίσθητος ήμουνα και το χειρότερο, πεισματάρης ήμουνα. Άλλου είδους πεισματάρης. Τίποτα δεν παραδεχόμουνα.

Τράβαγε τα μαλλιά της η γριά.

-Ντύσου να πας στην εκκλησία.

-Δε θέλω.


-Τι θα πει, δε θέλεις, βρε γαϊδούρι; Τι θα πει; Δεν είσαι χριστιανός εσύ; Δεν είσαι ορθόδοξος;

Πήγαινα να της δώσω να καταλάβει:

-Έστω. Είμαι χριστιανός. Ποιος μ’ έκανε όμως;

-Ο νουνός σου.

-Γιατί να με κάνει; Με ρώτησε;

-Τι θα πει, σε ρώτησε; Έτσι γίνεται μ’ όλα τα παιδιά.

-Ποιος το λέει; Εγώ ήθελα να ’μαι βουδιστής. Εγώ διάβασα τον Βούδα και μ’ αρέσει ο Βούδας. Κι αντί η ταυτότητά μου να γράφει Χου-0 ήθελα να γράφει Που-Βου.

-Τι θα πει Που-Βου;

-Πούρος Βουδιστής!

-Τον κακό σου τον καιρό.

‘Ύστερα μου λέγανε για την καλή ανατροφή:

-Να μη λες ψέματα.

Εγώ έλεγα. Με βάζανε μπροστά:

-Γιατί λες, μωρέ;

-Όλοι λένε!

-Ο πατέρας σου λέει;

-Πώς δε λέει. Αφού έχει μαγαζί. Αφού αγοράζει τον -πήχη εκατό δραχμές, τον πουλάει χίλιες και λέει, «λόγω τιμής», ότι του κοστίζει εννιακόσιες.

-Αυτό δεν είναι ψέμα. Είναι εμπόριο.

Δεν το καταλάβαινα. Ύστερα όμως τα ξεχώρισα. Άμα λες ψέμα για τα να κερδίσεις, λέγεται «εμπόριο», «συμφέρον». Άμα λες ψέμα. γιατί σου κάνει κέφι, είσαι ψεύτης και πρέπει να σε περιχύνουνε με ζεματιστό νερό.



Έχει κι άλλα η ανατροφή. Ερχότανε στο σπίτι ένας κύριος, φίλος του πατέρα μου. Ήτανε σμιχτοφρύδης κι είχε και μια κρεατοελιά. Δεν τον χώνευα. Ήθελα να τον μουντζώσω. Λέγανε:


-Μη. Δεν κάνει. Είναι συνεταίρος με τον μπαμπά σου.

-Ε! Ο «μπαμπάς» ας τόνε φιλήσει, εγώ θα τόνε μουντζώσω. Δεν είναι δικός μου συνεταίρος.

Με δέρνανε. Πήγαινα κι εγώ πίσω από την πόρτα και τον μούτρωνα κρυφά! Αυτό μού το επιτρέπανε. Γελάγανε κιόλας. Αλλά μου το δηλώσανε:

-Άμα το ’χει και σε δει, θα σε σαπίσουμε στο ξύλο.

Τότε κατάλαβα ότι μπορείς να μουντζώνεις έναν κύριο, άμα κάνεις δουλειά μαζί του, αλλά να τον μουντζώνεις κρυφά.

Όταν τελείωσα το σχολείο, με ρωτήσανε τι δουλειά μ’ αρέσει. -Φαναρτζής! καμάρωσα.

Έφαγα ένα χαστούκι.

-Θα γίνεις δικηγόρος.

-Μα εγώ θέλω φαναρτζής.

-Στην οικογένειά μας, ποτέ.

-Και ο Κωστάκης, ο ξάδερφός μου, έγινε δικηγόρος και δεν έχει τσιγάρο να φουμάρει.

-Τίποτα. Θα μάθεις γράμματα.

Έμαθα. Αργότερα χτύπησα το κεφάλι μου που ήτανε γεμάτο γράμματα. Έβλεπα κείνους που είχανε φασόλια και φάβα με το τσουβάλι, είχανε τρελαθεί στα λεφτά. Καλύτερα να γέμιζα κι εγώ το κεφάλι μου ξυλοκέρατα. Θα ’μουνα κύριος. Τώρα έκανα τράκες, να πάω με το τραμ. Κι ήξερα απ’ όξω το «Κόρπους Γιούρις Τσιβίλις».Τοτε κατάλαβα ότι τα όσπρια αξίζουνε πιο πολύ απ’ τα γράμματα, Θέλησα να παντρευτώ. Αγαπούσα μια κοπέλα.

Λέει η μάνα μου:

– Όχι. Θα πάρεις προίκα.

– Μα εγώ δεν αγαπάω την προίκα. Κορίτσι αγαπάω…

– Θα πάρεις προίκα!

~Πήρα την προίκα. Πήρα και μια γυναίκα. Ερχότανε με την προίκα -μαζί. Είπα να μου δώσουνε μόνο την προίκα και ν’ αφήσω τη γυναίκα. Όχι! Μου δώσανε και τη γυναίκα.

Βγήκε μια ιδιότροπη, μια γκρινιάρα. Άσπρο εγώ, μαύρο αυτή. Μέρα εγώ, νύχτα αυτή. Μου ’ρχότανε να πάρω τον μπαλντά. αλλά μου είπαν ότι δεν επιτρέπεται. Κι έλεγε κάθε στιγμή:

-Που με πήρες για την προίκα μου!

Τότε κατάλαβα. Άμα πάρεις γυναίκα, δεν παίρνεις προίκα. Άμα πάρεις προίκα, δεν παίρνεις γυναίκα. Αλλά εκτιμάνε μόνο την προίκα. Πρέπει να γίνει ένας νόμος να παίρνουνε οι άνθρωποι-προίκες. Μόνο προίκες.

Στο τέλος μου είπανε:

-Να γίνεις βουλευτής.

-Δεν θέλω. Ποιος θα με ψηφίσει;

-Θα τα κανονίσουμε μεις.

Δεν ξέρω πώς τα κανονίσανε, αλλά μου πήρανε του κόσμου τα λεφτά, τυπώσανε φωτογραφίες και φυλλάδες. Φαίνεται ότι ήμουνα πολύ σπουδαίος και δεν το ’ξέρα. Βγήκα βουλευτής.

Τώρα με χαιρετούσανε όλοι. Ζητάγανε και ρουσφέτια. Εγώ ήμουνα γαϊδούρι κι έλεγα όχι. Θυμώνανε, αλλά μ’ εχτιμούσανε Λέγανε: «Είναι άτεγκτος». Κι έγινα υπουργός. Πάω να τα βάλω σε τάξη. Έρχονται κάτι λεφτάδες: «Θα κάνεις αυτόν τον νόμο · μου λένε. Μ’ έσκασε το γαϊδουρίσιο:

-Δεν τον κάνω.

Θυμώσανε.

-Θα σε ρίξουμε.

Τους πλακώνω στο ξύλο. Τους κάνω μπλε. Φωνάζουνε «αίσχος οι μισές εφημερίδες, φωνάζουνε «μπράβο» οι άλλες μισές, γίνεται σαματάς, γελάει ο κόσμος, κι εγώ κατάλαβα. Άμα θέλεις να γίνεις σπουδαίος, να τους πλακώνεις στο ξύλο κάτι τέτοιους, να σου λένε: «Θεός σχωρέσ’ τον πατέρα σου». Η μάνα μου το ’πε:

-Θεός σχωρέσ’ τον μακαρίτη! Έπρεπε να ζούσε, να σ’ έβλεπε Τώρα γίνηκες άνθρωπος.

Και λυπήθηκα μ’ όλη μου την ψυχή. Τι ωραία που ήτανε, όσο ήμουνα γαϊδούρι…

9 σχόλια :

Ανώνυμος είπε...

Έχω πάντως σκάσει στα γέλια με εσάς που ψηφίσατε Νέα Δημοκρατία...

... για να γίνει σεβαστή η Συμφωνία των Πρεσπών...

... για να αφαιρεί η Κεραμέως το θρήσκευμα και την ιθαγένεια από τους τίτλους σπουδών...

...για να αποτελείται η μισή κυβέρνηση από πρώην κνίτες και πασόκους...

... για να διορίζεται ο Πρετεντέρης πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής (και κάμποσοι άλλοι "Πρετεντέρηδες" ακόμα σε άλλες θέσεις - π.χ. ο Μαυρωτάς)...

... για να παραιτείται έντρομη η ανακρίτρια της υπόθεσης Noor1...

...για να γίνει πρόεδρος της Δημοκρατίας το 2020 ή... Διαμαντοπούλου ή ο Βενιζέλος ή η Δαμανάκη (πρόβλεψη για το μέλλον! ).

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΚΑΛΑ - ΚΑΛΑ!

Θα μου πείτε "κι εσύ ψήφισες ΣΥΡΙΖΑ το 2012 και το Γενάρη του 2015 και μετά χτυπιόσουν"!

Σύμφωνοι... αλλά τώρα ήρθε η σειρά μου να γελάσω κι εγώ λιγάκι!!! (Θοδωρής Μαραγκουδάκης, στα καλύτερα του)

Ανώνυμος είπε...

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΚΑΘ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΟΛΙΤΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΓΛΑΝΙΤΣΙΑΣ
«Ξεκαθάρισαν τα στρατόπεδα και είναι δύο - το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και οι πατρίδες....Υπάρχει πιο άκρα δεξιά από το σημερινό οικονομικό σύστημα της Παγκοσμιοποίησης; Όπου η κυβέρνηση είναι στις τράπεζες και τα πάντα διευθύνονται με την προτεραιότητα του κεφαλαίου;... Να σωθούν οι τοπικές πολιτισμικές παραδόσεις των λαών της Ευρώπης.... Η Γερμανία είναι επικεφαλής της ΕΕ, γιατί η Γερμανία είναι πολύ κοντύτερα σήμερα στους μηχανισμούς που συγκροτούν την κατεύθυνση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος».

«Η παγκοσμιοποίηση είναι αναπόφευκτη...τα κόμματα έχουν ιππεύσει το πολιτικό σύστημα... η πολιτική ευθύνη είναι υψίστη εξαπάτηση... βιώνουμε τη δημοκρατία των δημοσκοπήσεων....το πολιτικό σύστημα είτε θα καταρρεύσει είτε θα ανατραπεί.... η αριστερά και η δεξιά είναι στον αστερισμό του νεοφιλελευθερισμού... η διανόηση στην Ελλάδα λειτουργεί ως νομέας της εξουσίας" .

"Το εθνικό κράτος οδηγείται στη διάλυση του από τους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης .....Αυτή τη στιγμή, ως αντίπαλο δέος προς την παγκοσμιοποίηση εμφανίζεται ο εθνικισμός. Δηλαδή η επιστροφή στα εθνικά κράτη, στα εθνικά νομίσματα, στις εθνικές κυριαρχίες, στα κλειστά σύνορα και φυσικά στον διεθνή ανταγωνισμό μεταξύ των κρατών. Αν και είναι όμως ένα ρεύμα που αποκτά όλο και πιο πολλούς οπαδούς, έχει δύο θανάσιμα μειονεκτήματα: (α) Ο εθνικισμός ταυτίζεται εύκολα από την προπαγάνδα του συστήματος στις συνειδήσεις των ανθρώπων με φασισμό, ρατσισμό κλπ. και γίνεται πολύ εύκολος στόχος από τη διεθνή ελίτ, βοηθούμενη φυσικά και από όλα τα υπόλοιπα κόμματα, που έχουν πολιτικό συμφέρον. (β) Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να προταθεί ως νέο όραμα ένα παγκόσμιο πισωγύρισμα. Ποτέ η ιστορία δεν πήγε προς τα πίσω"

Ανώνυμος είπε...

Alessandra Orfanidou
5 ώρες ·

Μαζευτειτε, καθιστε αναπαυτικα, παρτε υπογλωσσια και δειξτε κατανοηση: ΘΑ ΠΩ ΑΝΕΚΔΟΤΟ!

Φοβερός και τρομερός μηχανόβιος μόλις αγόρασε το καινούριο"εργαλείο", μια γυαλιστερή R1.

Η πρώτη λογική σκέψη είναι να πεταχτεί για ένα καφέ εδώ δίπλα, στην Θεσσαλονίκη. Mε τέτοιο εργαλείο, σου λέει ο άνθρωπος, τι είναι 500 + χιλιόμετρα.

Κρανάκι, μπουφανάκι, γαντάκι, καβάλα στο εργαλείο και βουρ στην εθνική.

Εκεί που πήγαινε λοιπόν σκέφτεται ότιείναι ευκαιρία να δει τι τραγούδι λαλάει το μηχάνημα.

150...200...250,270,290 ο τύπος είναι στη απόλυτη νιρβάνα και ΓΚΡΑΟΥ! ένα σπουργιτάκι καρφώνεται στο κράνος!

Πλακωνεται στα φρένα και σταματάει στην άκρη του δρόμου...Όχι ρε γαμώτο, πάει το καημένο, τι μου'φταιξε κλπ κλπ....

αλλά ως εκ θαύματος το σπουργιτάκι είναι ακόμα ζωντανό (στο μαυρο του το χαλι βεβαια,αλλα ενταξει).Μετά από 2 λεπτά βρίσκεται στο ιατρείο του κοντινότερου κτηνίατρου

Εγχείρηση, οξυγόνο, νυστέρια, μέχρι που βγαίνει ο γιατρός από το χειρουργείο μετά από 3 ώρες και του το παραδίδει στα χέρια μπανταρισμένο.

"Μεγάλε, τύχη βουνό, το σώσαμε το καημένο. Τράβα τώρα σπίτι σου και κοίτα να το περιποιηθείς.Βάλτο σε ένα κλουβί με φρέσκο νερό και σπορακια και περίμενε να συνέλθει...."
Βουρ στο σπίτι ο γκαζοφονιάς, βάζει το πουλάκι σε ένα κλουβί με νερό και κανναβούρι και περιμένει. Μετά από λίγες μέρες, το σπουργιτάκι αρχίζει να συνέρχεται. Ανοίγει το δεξί μάτι και βλέπει τα κάγκελα του κλουβιού. Κλείνει το δεξί μάτι. Ανοίγει το άλλο μάτι,ξαναβλέπει κάγκελα και από την αριστερή πλευρά. Κλείνει και το αριστερό μάτι.Ανοίγει και τα δύο μάτια μαζί και βλέπει γύρω-γύρω κάγκελα και λέει:

"Όχι ρε π@@@@η μου, τον σκότωσα!"

Ανώνυμος είπε...

ΝΑ ΠΡΟΣΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΤΕΛΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΧΑΙΑ
Τροχαίο στην Καρδίτσα στη συμβολή των οδών Τέγου και Ιεζεκιήλ, ακριβώς μπροστά στο σπίτι μου, ευτυχώς χωρίς θύματα. Ο ένας οδηγός παραβίασε το στοπ και έπεσε σε διερχόμενο αυτοκίνητο.

Όπως συνήθως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις στους ελληνικούς δρόμους, οι οδηγοί άρχισαν να διαπληκτίζονται:
-Που πας, ρε στραβεεεε; Μαλάκααα, α μαλάκα;
-Μαλάκα να πιεις τον πατέρας, αρχίδ...
Αυτό ήταν πιάστηκαν στα χέρια...

Και τότε καταφθάνει η ...δύναμη της τροχαίας. Κατεβαίνει από το περιπολικό μια εντυπωσιακή, ψηλή, ξανθιά κυρία... Δωδεκάποντο, παντελόνι εφαρμοστό, και το πουκάμισο της στολής να μην μπορεί να συγκρατήσει το μπούστο της...

Στέκεται πάνω από τους "παλαιστές" που σταμάτησαν και την κοιτούσαν αγκαλιασμενοι με ανοικτό το στόμα. Τους κοίταξε περιφρονητικά και τους είπε:
- Σηκωθείτε επάνω τώρα και σταματήστε να κάνετε σαν ηλίθιοι...

Σηκώθηκαν αμέσως. Τίναξαν τη σκόνη από τα ρούχα τους. Άρχισαν να χτυπούν φιλικά ο ένας την πλάτη του άλλου..
- Ευτυχώς δεν πάθαμε τίποτε, αδελφέ!
- Λαμαρίνες είναι, φίλε, θα ξαναγίνουν, εμείς δεν ξαναγινόμαστε...

Αυτό θα πει άμεση δράση...

Ανώνυμος είπε...

Δεν θελουμε ανεκδοτα πατριωτη ,τα βρισκουμε και μονοι μας

Ανώνυμος είπε...

βασικα δε θελετε τιποτα διοτι δεν κανετε αλλα σχολια..και βασικα δεν εχεις χιουμορ

Ανώνυμος είπε...

κανε δικο σου σχολιο..σαν ανεκδοτο ειναι..δε θελουμε αλλουνων..

Ανώνυμος είπε...

καντε οτι μπορειτε.μη σας βλεπω αδρανεις

Ανώνυμος είπε...

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 1849.

Ο νεκροθάφτης ρίχνει την πρώτη φτυαριά χώμα στο άψυχο κορμί και λιποθυμάει αναλογιζόμενος ποιος είναι ο νεκρός.

Είναι ο πατριδοφύλακας, είναι ο γενναίος των γενναίων, είναι ο Τουρκοφάγος, είναι ο ήρωας Νικήτας Σταματελόπουλος.

Αυτός που εξόντωσε με στρατό 600 παλληκαριών, τους 6000 Τούρκους του Κεχαγιάμπεη, αυτός που έσπασε 7 σπαθιά στην υπεράνθρωπη προσπάθειά του στα Δερβενάκια, αυτός που μέχρι το τέλος του Αγώνα ήταν στην πρώτη γραμμή, δίπλα στον θείο του, τον Γέρο του Μωριά, αυτός ο Νικηταράς τώρα έχει τα μάτια κλειστά. Αυτός ο Νικηταράς σίγησε για πάντα.

Πρότυπο παλληκαριάς και αρετής. Άνδρας απλός, άκακος, ειλικρινής και τίμιος. Ενώ είχε τρόπους να πλουτίσει όπως και άλλοι οπλαρχηγοί, ο Νικηταράς καταφρόνησε τα λάφυρα. Απέκτησε όμως πλούτο και θησαυρό ανεξάντλητο και πολυτιμότερο, την υπόληψη και τον σεβασμό όλου του Πανελληνίου.

Η πατρίδα όμως δεν ξέρει να τιμάει τα παιδιά της.
Τον Δεκέμβριο του 1839 το οθωνικό κράτος φυλάκισε τον Νικηταρά με την κατηγορία της συνομωσίας κατά του θρόνου...
Όταν αποφυλακίστηκε, ένα χρόνο αργότερα, και τον αντίκρυσε η πολυαγαπημένη του κόρη δεν άντεξε και έχασε τα λογικά της.

Το χιλιοταλαιπωρημένο του κορμί, το βασανισμένο του πρόσωπο, τα θολά πλέον, πρώην γερακίσια μάτια του, εκείνη η περήφανη φουστανέλα, η γεμάτη από το πολύτιμο αίμα του, καθώς κι εκείνο το άλλοτε λευκό πουκάμισο, το καταματωμένο τώρα, έκαναν να σαλέψουν τα λογικά της.
Φωνάζοντας σπαραχτικά: «Τι ωραία που σου πάνε τα κόκκινα πατέρα!» πέρασε στο ομιχλώδες βασίλειο της τρέλας.

Πώς να μη σαλέψει ο νους; Η νεαρή τον έβλεπε καβαλάρη αγέρωχο να ορμά στον εχθρό. Ήξερε την απίστευτη τιμιότητά του. Και αντί να υψώσουν σε βάθρο τον ήρωα πατέρα, τον κομμάτιασαν ανελέητα.

Όταν πλησίαζε το τέλος, ο αθάνατος στρατηγός ζήτησε να θαφτεί δίπλα στον τάφο του θείου του, του Κολοκοτρώνη. Και έτσι έγινε.

Πέρασαν τα χρόνια. Δεν έμεινε κανένας από την οικογένειά του, με αποτέλεσμα να μην ενδιαφερθεί κανείς για τον τάφο του. Και έτσι, αντί εκεί που θάφτηκε να θεωρηθεί από το επίσημο κράτος περιοχή ιερή και να του στήσουν ανδριάντα, ο χώρος χάθηκε.

Σήμερα δεν γνωρίζουμε πού βρίσκονται τα άγια κόκαλά του. Όμως όπως έλεγε ο Περικλής, «Ανδρός επιφανούς, πάσα γη τάφος». Έτσι και για τον μεγάλο Νικηταρά. Όπου και να βρίσκεται θαμμένος, «πάσα γή, πατρίς εστί».

Άλλωστε, ο στρατηγός δεν θα κοιτάξει τον απλό του τάφο, θα κοιτάξει ότι τον σκεπάζει χώμα ελεύθερο, Ελληνικό, για το οποίο αγωνίστηκε τόσο και το οποίο τόσο αγάπησε.

Για εμάς ο Στρατηγός Νικηταράς είναι ένας πολύ ξεχωριστός συγγενής! Μας ενώνει το Ελληνικό αίμα!

Στρατηγέ Νικηταρά,
Δεν σε ξεχνάμε. Σε ευχαριστούμε που υπήρξες, γιατί έτσι υπάρχουμε κι εμείς, έτσι συνεχίζει να υπάρχει το ελληνικό γένος!

Αιωνία σου η μνήμη! Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει. Όπου κι αν είναι αυτό. Έτσι κι αλλιώς, εμείς σε κουβαλάμε πάντα μέσα μας, μαζί μας: στην καρδιά μας, στην ψυχή μας, στο είναι μας, στο αίμα μας.

Του Νικηταρά του Τουρκοφάγου αιωνία η μνήμη!

Hellenic Religion