Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Ανθρώπινο Είδος: Τόσο μικρό σε πληθυσμό αλλά απόλυτα καταστροφικό

H πρώτη καταγραφή της ζωής στη Γη αποκαλύπτει τόσο το εκπληκτικά ελάχιστο ποσοστό που αντιπροσωπεύει το ανθρώπινο είδος συγκριτικά με τα άλλη είδη, όσο και τον δυσανάλογα τεράστιο αντίκτυπο που παρά ταύτα έχει επί όλων των άλλων πλασμάτων.

Σύμφωνα με την πρώτη μελέτη για τη ζωή στον πλανήτη μας η ανθρωπότητα είναι ταυτόχρονα ασήμαντη και εντελώς κυρίαρχη στον «χάρτη» της ζωής στη Γη.

Σύμφωνα με τη μελέτη, τα 7,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι αντιπροσωπεύουμε μόλις το 0,01% όλων των ζωντανών πλασμάτων. Ωστόσο, από την αυγή του πολιτισμού, η ανθρωπότητα έχει προκαλέσει την απώλεια του 83% των άγριων θηλαστικών και των μισών από τα είδη του φυτικού βασιλείου, ενώ αντίθετα, τα ζώα που ο άνθρωπος προορίζει για εκτροφή αφθονούν.
Η νέα μελέτη αποτελεί την πρώτη συνολική εκτίμηση κάθε μορφής έμβιου όντος και ανατρέπει δεδομένα ετών. Τα βακτήρια είναι πράγματι μια σημαντική μορφή ζωής -συγκεκριμένα, αντιπροσωπεύουν το 13% των πάντων- αλλά τα φυτά τα επισκιάζουν όλα, καθώς αντιπροσωπεύουν το 82% του συνόλου της λεγόμενης «ζωντανής ύλης». Όλα τα άλλα πλάσματα, από τα έντομα μέχρι τους μύκητες, τα ψάρια και τα ζώα, αποτελούν μόλις το 5% της παγκόσμιας βιομάζας.

Μια άλλη έκπληξη σε σχέση με τα στοιχεία της μελέτης είναι ότι η ζωή στους ωκεανούς αντιπροσωπεύει μόνο το 1% της συνολικής βιομάζας. Η συντριπτική πλειοψηφία της ζωής είναι χερσαία και ένα μεγάλο μέρος -το 1/8- είναι βακτήρια «θαμμένα» βαθιά κάτω από το έδαφος.

«Μου έκανε εξαιρετική εντύπωση όταν διαπίστωσα ότι δεν υπήρχε μια ολοκληρωμένη, ολιστική εκτίμηση όλων των διαφορετικών συνιστωσών της βιομάζας» είπε στον Guardian o καθηγητής Ron Milo, από το Ινστιτούτο Weizmann του Ισραήλ, επικεφαλής της έρευνας που δημοσιεύθηκε στα Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών



«Ελπίζω ότι η μελέτη αυτή θα δώσει στους ανθρώπους μια προοπτική για τον απόλυτα κυρίαρχο ρόλο που έχει πλέον η ανθρωπότητα στη Γη» σημείωσε, προσθέτοντας ότι από δω και στο εξής επιλέγει να τρώει λιγότερο κρέας λόγω των τεράστιων περιβαλλοντικών επιπτώσεων της κτηνοτροφίας.



Ο μετασχηματισμός, η μεταμόρφωση του πλανήτη από την ανθρώπινη δραστηριότητα οδήγησε τους επιστήμονες στις ανακοινώσεις περί μιας νέας γεωλογικής εποχής, του Ανθρωπόκαινου. Η λέξη «Ανθρωπόκαινος» προτάθηκε ως όρος το 2000 από τον χημικό της ατμόσφαιρας, βραβευμένο με Νόμπελ, Ολλανδό Πολ Κρούτζεν. Ένας από τους προτεινόμενους δείκτες για την -χωρίς επιστροφή- αλλαγή αυτή είναι τα οστά του οικόσιτου κοτόπουλου, που πλέον είναι πανταχού παρόντα σε όλο τον κόσμο.

Η νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι τα εκτρεφόμενα πουλερικά αποτελούν σήμερα το 70% όλων των πτηνών στον πλανήτη, καθώς μόλις το 30% των πτηνών είναι άγρια. Η εικόνα είναι ακόμη πιο δραματική για τα θηλαστικά: Το 60% όλων των θηλαστικών στη Γη είναι «ζωικό κεφάλαιο», κυρίως βοοειδή και χοίροι, το 36% είναι οι άνθρωποι και μόλις το 4% είναι άγρια ζώα.

«Είναι εντυπωσιακό», λέει ο Ron Milo. «Στα ντοκιμαντέρ για την άγρια ζωή, βλέπουμε τεράστια κοπάδια πουλιών, κάθε είδους. Όταν όμως, κάναμε την ανάλυση, διαπιστώσαμε ότι τα εξημερωμένα πτηνά είναι μακράν περισσότερα».



Η καταστροφή των άγριων βιότοπων προς χάρη της γεωργίας, της υλοτομίας και της ανάπτυξης έχει οδηγήσει μεγάλο μέρος του επιστημονικού κόσμου να κάνει λόγο για την επικείμενη έκτη μαζική εξαφάνιση των ειδών στην ιστορία των τεσσάρων δισεκατομμύριων ετών της Γης. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, τα μισά ζώα έχουν εξαφανιστεί τα τελευταία 50 χρόνια.

Η σύγκριση με τα στοιχεία από την εποχή πριν τη γεωργία, αλλά και τη βιομηχανική επανάσταση, οπότε και άρχισε να αποκαλύπτεται η έκταση του φαινομένου, είναι τραγική. Μόλις το ένα έκτο των άγριων θηλαστικών, από τα ποντίκια μέχρι τους ελέφαντες, παραμένει εν ζωή, στοιχείο αναπάντεχο ακόμα και για τους επιστήμονες. Στους ωκεανούς, μετά από τρεις αιώνες φαλαινοθηρίας, ζει μόλις το ένα πέμπτο των θαλάσσιων θηλαστικών.



«Είναι αν μη τι άλλο εντυπωσιακό, πόσο δυσανάλογη είναι η θέση μας στη Γη», σημειώνει ο Milo. «Όταν φτιάχνουμε παζλ με τις κόρες μου, υπάρχει συνήθως ένας ελέφαντας πλάι σε μια καμηλοπάρδαλη που είναι πλάι σε έναν ρινόκερο. Εάν επιχειρούσα να δώσω μια πιο ρεαλιστική αίσθηση του κόσμου, θα έβαζα μια αγελάδα πλάι σε μια αγελάδα, η οποία θα ήταν πλάι σε μια άλλη αγελάδα και μετά θα έβαζα ένα κοτόπουλο».

Παρά την υπεροχή της ανθρωπότητας, μιλώντας με όρους βάρους (βιομάζας) ο Homo sapiens υστερεί. Μόνο οι ιοί έχουν συνδυασμένο βάρος τρεις φορές μεγαλύτερο από των ανθρώπων, όπως και τα σκουλήκια. Τα ψάρια είναι 12 φορές μεγαλύτερα από τον άνθρωπο και οι μύκητες 200 φορές μεγαλύτεροι.



Αλλά οι συνέπειες της ανθρώπινης δραστηριότητας στον φυσικό κόσμο παραμένουν τεράστιες, εξηγεί ο Milo, ειδικά όσον αφορά αυτό που επιλέγουμε να φάμε: «Οι διατροφικές επιλογές μας έχουν τεράστιες συνέπειες στα ενδιαιτήματα των ζώων, των φυτών και των υπολοίπων οργανισμών».

«Ελπίζω ότι οι άνθρωποι θα λάβουν υπόψιν τους τη μελέτη μιλώντας για τις επιλογές της παγκόσμιας κατανάλωσης. Δεν έχω γίνει χορτοφάγος, αλλά συνυπολογίζω τον περιβαλλοντικό αντίκτυπο στις αποφάσεις μου, που σημαίνει ότι σκέφτομαι, να διαλέξω βοδινό ή πουλερικά ή μήπως, αντί αυτών να καταλήξω στο τόφου;» (σ.σ. ένα προϊόν από σόγια, το οποίο είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στις κουζίνες χωρών της Άπω Ανατολής, αλλά και μεταξύ των χορτοφάγων και των vegans).

Οι ερευνητές υπολόγισαν τη βιομάζα χρησιμοποιώντας data εκατοντάδων μελετών, οι οποίες έγιναν με σύγχρονες τεχνικές, όπως η δορυφορική τηλεπισκόπηση που μπορεί να σκανάρει μεγάλες περιοχές και αλληλουχίες γονιδίων, ικανή να ξεδιπλώσουν μυριάδες μικροοργανισμών στον μικροσκοπικό κόσμο.

Ξεκίνησαν με την εκτίμηση της βιομάζας μίας τάξης οργανισμών και στη συνέχεια καθόρισαν σε ποια περιβάλλοντα θα μπορούσαν να ζήσουν τέτοια είδη ζωής σε ολόκληρο τον κόσμο προκειμένου να δημιουργήσουν ένα παγκόσμιο σύνολο.

Χρησιμοποιώντας ως μέτρο τον άνθρακα διαπίστωσαν ότι η ζωή εν συνόλω περιέχει 550 δισ. τόνους του στοιχείου. Οι ερευνητές παραδέχονται ότι υπάρχουν ακόμη ερωτηματικά και αβεβαιότητες σε κάποιες από τις εκτιμήσεις, ειδικά όσον αφορά τα βακτήρια που βρίσκονται βαθιά στο υπέδαφος, εξηγούν όμως, ότι η ολιστική αυτή μελέτη αποτελεί μια χρήσιμη επισκόπηση.

Ο Paul Falkowski, από το αμερικανικό Πανεπιστήμιο Rutgers -ο οποίος δεν συμμετείχε στην ερευνητική ομάδα- δήλωσε ότι κατά την άποψη του «η μελέτη είναι η πρώτη ολοκληρωμένη ανάλυση κατανομής της βιομάζας όλων των οργανισμών (αυτό αφορά και τους ιούς) στη Γη».

«Δύο σημαντικά συμπεράσματα προκύπτουν από τη μελέτη: Πρώτον, ο άνθρωπος είναι εξαιρετικά αποτελεσματικός στην εκμετάλλευση φυσικών πόρων. Οι άνθρωποι έχουν επιλέξει, και κατά περίπτωση εξαλείψει, άγρια θηλαστικά για τροφή ή ευχαρίστηση σε όλες σχεδόν τις ηπείρους. Δεύτερον, η βιομάζα των χερσαίων φυτών δεσπόζει κατά κύριο λόγο σε παγκόσμια κλίμακα και το μεγαλύτερο μέρος της βιομάζας έχει τη μορφή του ξύλου».

***
Πηγή: tvxs

2 σχόλια :

Ανώνυμος είπε...

Ο ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ ΚΡΟΥΕΙ ΤΗΝ ΚΑΜΠΑΝΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Ο Ιστορικός Σαράντος Ι. Καργάκος για το Σκοπιανό: «Ἀμυκλαῖοι σιγῆ ἀπώλοντο»

Ἐάν τό Σκοπιανό ζήτημα εἶχε ἀντιμετωπισθεῖ ἀπό τή διεθνῆ κοινωνία μέ τούς κανόνες τῆς ὀρθῆς λογικῆς, ἡ λύση τοῦ ὀνόματος θά εἶχε βρεθεῖ ἀμέσως μετά τήν κατάρρευση τῶν τιτοϊκῶν κατασκευῶν.

Στό μάθημα τῆς Λογικῆς, πού διδαχθήκαμε οἱ παλαιότεροι, μάθαμε ὅτι ὑπάρχουν ἔννοιες ΟΛΟΥ καί ΜΕΡΟΥΣ.

Ἡ Ἑλλάς, ὡς κράτος, εἶναι ἔννοια ὅλου πού ἐμπεριέχει καί τήν Μακεδονία ἀλλά ὡς ἔννοια μέρους.

Ἐπί Γιουγκοσλαβίας, τό νῦν κράτος τῶν Σκοπίων ἦταν ἔννοια μέρους πού δέν τό νιώθαμε –καί πολύ κακῶς– σάν κάτι ἔντονα ἐνοχλητικό.

Μετά τή διάλυση τῆς Γιουγκοσλαβίας, ἡ σκοπιανή κατασκευή, ὡς ἀνεξάρτητο κράτος, ἔκανε τό ὄνομα Μακεδονία ἔννοια ὅλου ἀλλά γιά τόν ἑαυτό της.

Ἔτσι, μονοπώλησε τό ὄνομα Μακεδονία, κάτι πού κάνει τή δική μας Μακεδονία στά μάτια τῆς διεθνοῦς γνώμης νά φαίνεται σάν μιά ἑλληνική κατάκτηση καί ὄχι ὡς ἑλληνικό ἔδαφος. Διότι, ἐφόσον τά Σκόπια θά ἔχουν τό μονοπώλιο τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας, ἠθικά θά φαίνονται σάν κληρονόμοι ὅλης τῆς Μακεδονίας, δηλαδή ὅλης σχεδόν τῆς Βορείου Ἑλλάδος.

Τό ὄνομα ἀπό μόνο του ἐγκρύπτει τόν ἀλυτρωτισμό.

Συνεπῶς, ἄς ἀφήσουμε τίς ἀερολογίες, ὅτι θά δεσμευθοῦν πώς δέν θά ἔχουν ἀλυτρωτικές τάσεις.
Ἀλλά ἄς ποῦμε ὅτι ἔχουν.

Αὐτό μᾶς φοβίζει; Εἶναι ἐντροπή γιά τή χώρα μας νά μᾶς τρομάζει μιά τέτοια ἀπειλή ἀπό ἕνα ἑτοιμόρροπο μόρφωμα 2,5 ἑκατομμυρίων κατοίκων.

Ἄν οἱ Σκοπιανοί ἐκδηλώσουν ἀλυτρωτικές τάσεις, τότε μπορεῖ νά ἐκδηλώσουμε κι ἐμεῖς.

Τό Μοναστήρι ἦταν μέχρι τό 1912 τό ἑλληνικό Παρίσι τῆς Βαλκανικῆς.

Κάποιοι δικοί μας μέ βολική συνείδηση διατυπώνουν τή θεωρία περί «καινούργιου ἔθνους».

Καί ἀπορῶ: γιατί αὐτή ἡ θεωρία δέν προεκτείνεται μέχρι τή δημιουργία ἑνός καινούργιου ὀνόματος;

Γιατί αὐτοί οἱ τάχα νεοφανεῖς γείτονες θέλουν νά μονοπωλοῦν τό πανάρχαιο ὄνομα τῆς Μακεδονίας, πού πάντα θά τούς φέρνει σέ ἀντιπαράθεση –πιθανῶς καί σέ σύγκρουση– μέ τούς Ἕλληνες καί αὔριο μέ τούς Βουλγάρους;

Μέ τούς Ἀλβανούς βρίσκονται ἤδη σέ ρήξη.

—-Καί μιά ἀκόμη ἀπορία:

ἀφοῦ ἡ ἀλβανική γλῶσσα ἀναγνωρίστηκε πρόσφατα σάν ἰσότιμη τῆς σλαβικῆς, πού βαφτίστηκε ἀπό αὐτούς σάν μακεδονική, μήπως καί οἱ Ἀλβανοί τοῦ κρατιδίου θά συγκαταλεχθοῦν στούς Μακεδόνες; Καί μιά ἐπιπρόσθετη ἀπορία: ὅταν οἱ Σκοπιανοί μιλοῦν μέ τούς Σέρβους καί τούς λοιπούς Σλάβους, μιλοῦν μακεδονικά; Ἄν ναί, τότε ὅλοι οἱ Σλάβοι –ἄρα καί ὁ Πούτιν– εἶναι… Μακεδόνες;

Ὅλα αὐτά τά παράλογα, τά παρά τήν ἱστορία, τήν πληθυσμιακή σύνθεση καί τή νεώτερη γεωγραφική δομή, χάρη στήν εὐφυῆ ὄντως σκοπιανή προπαγάνδα καί τήν ὑπναλέα δική μας πολιτική, θεωρήθηκαν ἀπό τή διεθνῆ κοινότητα λογικά.

Καί ἔτσι, οἱ Σκοπιανοί ἰδιοποιήθηκαν de facto καί de jure τό ὄνομα τῆς Μακεδονίας, μέ ἐκείνη τήν ἐνδιάμεση συμφωνία μέ τήν δῆθεν προσωρινή ὀνομασία.

Δέν μπορῶ νά εἶμαι ἱκανοποιημένος ἀπό τή δική μας διπλωματία.

Θυμᾶμαι τό «κάζο» μιᾶς ἐρίτιμης κυρίας πού ἦταν πρόξενος ἤ πρέσβυς στά Σκόπια, πού, γιά νά γίνει πιό φιλική, ἔγινε σκοπιανικώτερη τῶν Σκοπιανῶν.

Δέν λείπουν ἀκόμη κάποιες ἄτσαλες ἐνέργειες.

Ἄν ὄντως ὁ κ. ὑπουργός τῶν ἐξωτερικῶν ἐκφράστηκε μέ ἕνα τόσο βαρύ τρόπο κατά τοῦ ἀρχιεπισκόπου, μποροῦμε νά καταλάβουμε τό γιατί τά κάναμε μούσκεμα στόν διπλωματικό μας τομέα.

Ανώνυμος είπε...



Καί ἔρχομαι στόν εὐφυέστατο κυβερνητικό ἐκπρόσωπο πού, ἔχοντας σπουδάσει τήν τεχνική τῆς ταμπέλλας, ἔσπευσε νά δώσει στό συλλαλητήριο τῆς Θεσσαλονίκης ἀκροδεξιά ἀπόχρωση. Ὥστε, λοιπόν, εἶναι ἀκροδεξιοί οἱ χιλιάδες πολῖτες πού, ὑπό δυσμενεῖς συνθῆκες (κακοκαιρία καί προβοκάτσιες), συμμετεῖχαν στό ἐκπληκτικό σέ ὄγκο συλλαλητήριο;

Καί εἶναι δημοκρατικοί οἱ οὐδέποτε συλλαμβανόμενοι λιθοβολιστές, βομβιστές καί σημαιοκάφτες;

Ἄν ὑπῆρχε ἐθνικό φιλότιμο, ἔπρεπε ὅλοι σύσσσωμοι νά ἀπαιτήσουμε τήν ἐκδίωξη τοῦ ἀνεκδιήγητου σκοπιανόφρονα Νίμιτς πού, πέρα ἀπό τά τωρινά ἀτοπήματά του, εἶχε πρό ἐτῶν ὀνομάσει τόν Ἀλέξανδρο σφαγέα τῶν λαῶν, λές καί ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν συμπατριώτης του!

Αὐτή ἡ δική μας παθητικότητα φέρνει στή μνήμη μου τό ἐπιφώνημα ἀπογοητεύσεως τοῦ μεγάλου τοῦ Γένους δασκάλου Βενιαμίν τοῦ Λεσβίου:

«Ὤ, πόσο νήπιοι καί ψοφοδεεῖς εἴμεθα.»

Καί κάτι τελευταῖο γιά τόν κυβερνητικό ἐκπρόσωπο: τόν ἀκροδεξιό δέν τόν γεννᾶ ἡ μάνα του, τόν γεννᾶ ἡ ἀναπηρία ἤ ὁ σαλτιμπαγκισμός τῶν δῆθεν δημοκρατικῶν κυβερνήσεων.

Ἄν δέν τοῦ ἀρέσει ὁ λαός, τότε ἄς ἀλλάξει τόν λαό, κατά τήν εἰρωνική σύσταση τοῦ Μπρέχτ.

Ὅσο γιά τόν ἀρχιεπίσκοπο, πού τόσο συχνά χαμηλώνει τά φτερά γιά νά μή δυσαρεστήσει τόν πρωθυπουργό, ἄς θυμηθεῖ πόσες φορές μέ εἶχε καλέσει ὡς μητροπολίτης νά μιλήσω γιά τό Σκοπιανό στή Θήβα καί στή Λειβαδιά ἀλλά καί τίς πιέσεις πού δέχθηκε καί στίς ὁποῖες ὑπέκυψε γιά νά μήν εἶμαι ὁμιλητής σέ μιά ἀνοιχτή συγκέντρωση στή Λειβαδιά.

Βέβαια, ὅπως ἔλεγε ὁ στρατηγός Ντέ Γκώλ, τά γηρατειά εἶναι ναυάγιο.

Γιά μένα, πάντως, ὄχι.

Ταῦτα ἔλεγα καί πρίν, ταῦτα λαλῶ καί νῦν.

Τό ὅτι χρειάζεται προσοχή στίς λαοσυνάξεις, εἶναι ἀναμφισβήτητο.

Μπορεῖ ἀπό αὐτές νά προκύψει ἕνας δημεγέρτης πού νά ὁδηγήσει τή χώρα στήν καταστροφή.

Ἀλλά ὁ κ. Τσίπρας ἀπό ποῦ βγῆκε;

Δέν εἶναι γέννημα λαοσυνάξεων;

Καί ἐκεῖνο τό «φωνή λαοῦ» θά πεταχτεῖ στά σκουπίδια;

Πρό ἐτῶν στήν «Ἑστία» εἶχα γράψει τήν ἀρχαία φράση: «Ἀμυκλαῖοι σιγῆ ἀπώλοντο».

Εἶχα ὑποσχεθεῖ νά τήν ἐξηγήσω.

Κατά μία παράδοση, οἱ κάτοικοι τῶν Ἀμυκλῶν εἶχαν λάβει ὅλα τά ἀναγκαῖα μέτρα γιά τήν προάσπιση τῆς πόλης τους, ὅταν οἱ Δωριεῖς κατέλαβαν τήν Σπάρτη καί τήν Λακωνία.

Νύκτα καί ἡμέρα ἦσαν ὑπό τά ὅπλα.

Οἱ Δωριεῖς τῆς Σπάρτης τούς ἄφησαν ἐπί πολύ ἀνενόχλητους.

Ἔτσι, οἱ Ἀμυκλαῖοι χαλάρωσαν σταδιακά καί, ἀκολούθως, ὁλικά τήν ἀμυντική τους ἐπαγρύπνηση.

Καί κάποιο βράδυ, οἱ Δωριεῖς τῆς γειτονικῆς Σπάρτης μπῆκαν στήν πόλη τους ἀμαχητί καί τούς κατέσφαξαν.

Τό πάθημα τῶν Ἀμυκλαίων ἔγινε παροιμιακό.

Μήπως κάποιοι τέτοιο πάθημα μᾶς ἑτοιμάζουν καί στόν παρόντα καιρό;

(τοῦ Σαράντου Ι. Καργάκου), Ἑστία, 26/1/18

ΠΗΓΗ diaforetiko