Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

«Αφερέθησαν -21-6-1935»


Γράφει ο Παλιοπυργήσιος
Βρήκε, λέει, σε μια παλιά κασέλα ένα ιδιόχειρο σημείωμα του πατέρα του, που άρχισε να γράφεται το 1931 και περατώθηκε το 1951. Σ’ αυτό το σημείωμα αναγράφονται ακριβώς τα εξής:

                                              «Επαντρεύθηκα 4-1-1931
Εγενήθη ο Γιώργος -2-2-1932
Εγενήθη η Μαρία -17-11-1934
Αφερέθησαν -21-6-1935»
Βαρύνουσα σημασία, τραγική, ταιριάζει, έχει η φράση «Αφερέθησαν -21-6-1935». Γιατί;
Πρόκειται για το Γιάννη Βασιλόπουλο του Γεωργίου και της Μαρίας (Μαγκόγιαννης). Ήταν καλοκαίρι του 1935, 21 Θεριστή, που του συνέβη το τραγικό περιστατικό. Πέντε χρόνια παντρεμένος με την Κωστούλα Γρηγόρη Πολύδωρα (αδερφή του Σπηλιώτη, του Ζάνη και του Κωλοβούρδου). Είχαν αποκτήσει δύο παιδιά, το Γιώργο τριάμισι χρονών και τη Μαρία εφτά μηνών. Ήταν θεριστής, τότε ο Χάρος, φορτωμένος από τα νύχια ως την κορφή απονιά και σκληράδα, θέλησε να ξεσυνεριστεί το δρεπάνι του γεωργού και να θερίσει κι αυτός ανθρώπινες ζωές. Θέριζαν τότε το σιτάρι στο χωράφι τους εκεί στο «Μισοκατάραχο»
. Ο Μαγκόγιαννης άφησε για λίγο τη γυναίκα του με τα παιδιά στο χωράφι και πετάχτηκε κει ψηλά στη ράχη για να κωλώσει τα γίδια του. Εντελώς απότομα και απρόσμενα μαυρίζει ο ουρανός, αρχίζει αστραφτομπουμπούνημα, ακολουθεί τρομερή καταιγίδα. Η μάνα πανικόβλητη αρπάζει τα παιδιά της και τρέχει να προφυλαχτεί κάτω από ένα δέντρο. Εκεί δυστυχώς συνέβη το …… μοιραίο. Κεραυνός σκοτώνει τη μάνα και τα δυο του παιδιά!!! Έμεινε ο πατέρας μοναχός……. σαν την καλαμιά στον κάμπο!! Καθένας μπορεί να φανταστεί την τραγική κατάσταση στην οποία βρέθηκε. Στα παιδιά του, λέει, που απόχτησε με τη δεύτερη παντρειά, δε μίλησε ποτέ για το δράμα του αυτό. Από άλλους, συγγενείς, μάθαιναν ότι έβαψε τα ρούχα του όλα μαύρα, ακόμα και τα εσώρουχά του. Έτσι και με τη μαύρη μακριά γενειάδα του, που είχε τις ρίζες της στο αίμα της τρίσμαυρης καρδιάς του, όλα ταίριαζαν με την κατάμαυρη θλίψη της ψυχής του. Σ’ έπιανε ρίγος όταν τον έβλεπες να φαντάζει σαν κάτι το εξωγήινο.
Δύο μήνες, λέει, κοιμόταν μαζί, πότε με το Σπηλιώτη και πότε με το Ζάνη, ύστερα από απαίτησή τους, γιατί φοβόντουσαν καμιά ….. απόπειρα….
«Αφαιρέθησαν» λοιπόν «-21-6-1935». Δεν του ’ρχότανε, φαίνεται, να χρησιμοποιήσει άλλες φράσεις, όπως «πέθαναν» ή «τους σκότωσε κεραυνός» γιατί, φαίνεται, θα τον ψυχοπλακώνανε, θα τον κάνανε να νιώθει ότι ξαναζεί το δράμα του.
Αυτά γράφει στο ιδιόχειρο σημείωμα του ο μακαρίτης ο Μαγκόγιαννης, με τα τόσο καλλιγραφικά του γράμματα. Στη συνέχεια, στο ίδιο σημείωμα, γράφει το πότε έκαμε δεύτερο γάμο με την Κωνσταντίνα Θεοδώρου Τσόγκα από τη Γλόγοβα και ημερομηνία-χρονολογία γέννησης για καθένα από τα εφτά παιδιά που απόχτησε από το δεύτερο αυτό γάμο.
Μερικές από τις πληροφορίες για το τραγικό περιστατικό προέρχονται από τα λίγα λόγια που του απήυθηνε, αποχαιρετώντας τον, (πέθανε στις 21 Μαΐου 1966) ο ανηψιός-δάσκαλος Πάνος του Σπηλιώτη. Εκεί μεταξύ των άλλων τόνισε ότι: «οι πληγές που του προξένησε στην καρδιά το σκληρό κτύπημα του κεραυνού έμειναν ανοιχτές και αιμορραγούσε καθ’ όλον του τον βίον». Επισήμανε την εντιμότητά του και τον τόσο πετυχεμένο του καφέ. Και καταλήγοντας… «Καλό σου ταξίδι, μπαρμπα-Γιάννη, εκεί που θα πας θα πεις τους χαιρετισμούς μας σ’ όλους …. εκεί σε περιμένουν τα πρώτα σου μικρά παιδάκια και η πρώτη σου γυναίκα, να την βοηθήσεις και αυτή στην ανατροφή τους.
Μια σχετική πρόληψη, λένε, ακουγόταν τότε σχετικά με το θέμα αυτό, είχε, λέει, δυο-τρεις μέρες νωρίτερα κρεμάσει στην αχλάδα, στη «λάκκα στον Παλιόπυργο, το σακάκι του και ανεξήγητα και αναίτια λαμπάδωσε και κάηκε…. Προοιώνιζε άραγε αυτό που συνέβηκε…;
Το περιστατικό αυτό έγινε έντονα γνωστό σε όλα τα γύρω χωριά. Στη Γλόγοβα… (αυτό είναι μαρτυρία του μακαρίτη του Φίλιππα Ροζή) πεντέξι κορίτσια ήταν στη βρύση να γεμίσουν με τη σειρά του τα βαρέλια τους νερό. Μεταξύ αυτών ήταν και η Κωνσταντίνα Θεοδώρου Τσόγκα. Σχολίαζαν το θανατικό του κεραυνού και διατύπωναν λόγια συμπόνιας και οίκτου για τον Μαγκόγιαννη. Τότε η Κωνσταντίνα, χαριτολογώντας, είπε: «Αυτόν θα παντρευτώ εγώ» και … τον παντρεύτηκε. Πώς το εξηγείς εσύ…;
Όταν συνέβη το περιστατικό αυτό και ο Σπηλιώτης και ο Ζάνης είχαν κορίτσι ο καθένας αβάφτιστο. Όταν τα βάφτισαν του έδωσαν το όνομα «Κωστούλα» ξανανιώνοντας το όνομα της αδερφής τους. Για τον ίδιο λόγο έδωσε το όνομα «Κώστας» σε ένα από τα κατοπινά του παιδιά ο Μαγκόγιαννης. Έτσι φαίνεται εξηγείται η ιδιαίτερη αγάπη και συμπάθεια που συνδέει τους τρεις αυτούς συνονόματους.
Μαζί με το ιδιόχειρο αυτό σημείωμα βρήκε, λέει, στην κασέλα και την ταυτότητά του και ένα μικρό μπλοκάκι που το χρησιμοποιούσε επαγγελματικά ως χασάπης. Εκεί να ιδείς ονόματα πελατών…. όλο το χωριό. ψάχνεις να βρεις αν ζει κανένας από αυτούς…. άδικα. Έχουν πεθάνει όλοι.
Αιωνία τους η μνήμη.

6 σχόλια :

Ανώνυμος είπε...

Με δυο λόγια μια ολόκληρη δραματική ιστορία !!

Ανώνυμος είπε...

Ήταν θεριστής, τότε ο Χάρος, φορτωμένος από τα νύχια ως την κορφή απονιά και σκληράδα...
Ο κερατάς δεν μαλακώνει ποτέ ,γίνεται όλο και πιο σκληρός

Ανώνυμος είπε...

το ξερεις ,τοχεις ακουσει, και διαβαζοντας το ανατριχιαζεις, για τις ψυχες που χαθηκαν,για την δυναμη του ανθρωπου να συνεχισει να ζει,για τις συνθηκες ζωης εκεινων των ανθρωπων,παιδι 8 μηνων κρεμασμενο στον πρινο στην νακα μεσα την καλαμια.

Ανώνυμος είπε...

Το μισοκατάραχο σε ποιά μεριά είναι?

Σταματης Παγανοπουλος είπε...

Φαινεται οτι θανατοι απο κεραυνο ειχαν την τιμητικη τους στο χωριο.Η γιαγια μου Αικατερινη Πολυχρονοπουλου(το γενος Φουρνοδαυλου,συζυγος Πε) και ο θειος μου Γιαννης Πολυχρονοπουλος (ετων) 16 "αφαιρεθηκαν"για τον ιδιο λογο στο Μπουλιμετι ,αφηνοντας ορφανα 4 μικρα ,κοριτσια το 1928,μεταξυ τωνοποιων και η μητερα μου Ιωαννα Πολυχρονοπουλου-Παγανοπουλου.

Σ.Παγανοπουλος



Παλιοπυργήσιος είπε...

Φεύγοντας από τον Παλιόπυργο για το χωριό, από το δρόμο για τα Αρδούνια, περνάμε το καλύβι του Βάλαγγα, φτάνουμε στο Δρεπανάκι - κάπου εκεί είναι η δεξαμενή ύδρευσης του Παλιοπύργου - πιό πάνω από Κατώστρατα συναντάμε την τοποθεσία " Μισοκατάραχο ".

Παλιοπυργήσιος