Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Μια διαδρομή του χθες. Αθήνα -Τρίπολη από τον Κολοσούρτη!

Πλατεία Αγ. Κωνσταντίνου, λίγο κάτω από την Ομόνοια. Σήμερα πουλάνε γούνες από την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση και γυναικείες διαλυμένες ψυχές, που ήλθαν στην Ελλάδα, στον παράδεισο και έπεσαν θύματα της ελεύθερης αγοράς.
Παλιότερα η πλατεία ήταν μεγάλο διαμετακομιστικό κέντρο, σταθμός υπεραστικών λεωφορείων, η πιάτσα της Αθήνας που χάθηκε, η καρδιά της πόλης. Από αυτή τη πλατεία άρχιζαν τα ταξίδια στο χωριό, στην Αρκαδία.
Τα παλιά λεωφορεία είχαν στο πίσω μέρος τη μεταλλική σκάλα που οι αχθοφόροι από εκεί ανέβαιναν στην οροφή τους και τοποθετούσαν τις αποσκευές των επιβατών. Διαδικασία χρονοβόρα διότι πάντοτε οι αποσκευές πήγαιναν στη πλάστιγγα για να μετρηθούν. Τα παλιά λεωφορεία Mercedes και Scania είχαν περιορισμένους χώρους, μεγάλες όμως αντοχές οι μηχανές τους.


o pastelas ναξιακος
Στη πλατεία του Άργους πολυκοσμία, οι άνθρωποι σε διαρκή κίνηση, φωνές δίχως κάποιο συγκεκριμένο προορισμό. Όλοι κάπου πήγαιναν δίχως να κατανοώ το πού. Έτρεχα δίπλα στο πρακτορείο να πιάσω σειρά για σουβλάκι καλαμάκι, τη νοστιμιά του ακόμα την κρατάω. Με το άκουσμα της σφυρίχτρας το μαγαζί άδειαζε και το λεωφορείο ξεκινούσε. Όταν άρχιζε τη διαδρομή του, η εικόνα που παρουσίαζε ήταν πολύ κωμική, στην οροφή του κάθε λογής πραμάτεια, από αποσκευές μέχρι και κότες!!
sakalis1Όταν περνούσε το λεωφορείο τους Μύλους και τη διασταύρωση για Κιβέρι – Ξηροπήγαδο – ’Αστρος, η αδρεναλίνη άρχιζε και ανέβαινε λές και ζήλευε το αγκομαχητό του. Ο δρόμος στενός μέχρι το πρώτο πέταλο. Πολλοί επιβάτες στο παλιό «κολοσούρτη» έκλειναν τα μάτια από το φόβο, ειδικά σε κείνα τα πέταλα που η μούρη του λεωφορείου έχασκε στο γκρεμό. Πάντα θυμάμαι τον αγώνα του οδηγού στο κολοσούρτη, πως έστριβε το τεράστιο τιμόνι στα πέταλα, πως άλλαζε ταχύτητες χαράζοντας πορεία με το λεβιέ.
ΓΙΑΚΟΥΜΑΤΟΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ  Στα γυρίσματα του ο κολοσούρτης αποζημίωνε όσους σαν κι εμένα είχαν τα μάτια ανοικτά και έκαναν πως δεν φοβόντουσαν, μας χάριζε σε κάθε του στροφή τον Αργολικό κόλπο, το απόλυτο μπλέ μιας ονειρικής εικόνας.Μια ώρα δρόμος ήταν η διαδρομή αυτή και ίσως περισσότερο μέχρι να φτάσουμε στο διάσελο και να πάρουμε την κατηφόρα για τον Αχ-λαδόκαμπο . Απέναντι μας τώρα έστεκε η γέφυρα του τρένου ενώνοντας ένα μεγάλο φαράγγι. Ο δρόμος για τον Αχλαδόκαμπο είχε τις δικές του δυσκολίες, στενότερος από τον κολοσούρτη και με κλίση πολύ μεγαλύτερη από αυτόν.
anamniseis  Μετά τον Αχλαδόκαμπο το λεωφορείο παίρνοντας γι’ άλλη μια φορά ανηφορική πορεία, βγάζοντας μαύρους καπνούς πίσω του, έβγαινε δειλά – δειλά στο Αρκαδικό οροπέδιο. Ο τόπος έλαμπε σαν τον χρυσό από τα θερισμένα χωράφια και τις εναπομείναντες καλαμιές, το χώμα μοσκοβόλαγε αγριάδα και το τέλος μιας περιόδου γόνιμης για τον αγρότη. Τα επόμενα χωριά, Στενό, Αγιωργίτικα, ήταν γεμάτα ζωή. Στα ηλιοκαμένα πρόσωπα διέκρινες χαρά, σκεπασμένα όλα από τη τραγιάσκα που τη φορούσαν χειμώνα – καλοκαίρι. Ο καταναλωτισμός ήταν άγνωστη λέξη για τους ήρωες αυτούς της καθημερινότητας. Είχαν να θρέψουν φαμελιά, που να μείνουν εκτός από τα απαραίτητα για αγορές περιττές.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ 5Στο βάθος φάνηκε η Τρίπολη, η πόλη, η πρωτεύουσα, η πατρίδα των παππούδων μας.Μπαίνοντας στο σταθμό δίπλα στον Άγιο Βασίλη, τα πράγματα έπαιρναν τη σωστή τους διάσταση, η κούραση μονομιάς εξαφανιζόταν. Το ταξίδι για το χωριό είχε πολύ δρόμο ακόμα, αρχικά με το λεωφορείο και στη συνέχεια με τ’ άλογα καβάλα. Όλα σαν σε ταινία με πρωταγωνιστές εμάς και σκηνοθέτη την Αρκαδική γή. Η ταινία αυτή συνεχίζεται ακόμα, οι ρόλοι έχουν κάπως αλλάξει, σκηνοθέτης πάντα η ευλογημένη Ελληνική γή.

Πηγή: arcadians.gr

3 σχόλια :

Ανώνυμος είπε...

απο γλογοβιτικο κι απο κολοσουρτη δεν ξαναπερναω

Ανώνυμος είπε...

Στη μνήμη ενός μάρτυρα αξιοπρέπειας... Σαν σήμερα το 2012 αυτοκτόνησε ο Δημήτρης Χριστούλας.

Πέρασαν πέντε χρόνια απ’ την ημέρα που ένας συνάνθρωπος μας, ο Δ. Χριστούλας, ο οποίος «πάλεψε μια ζωή ενάντια στην τυραννία και για την κοινωνική απελευθέρωση», επέλεξε να θέσει τέρμα στην ζωή του, καταγγέλλοντας την «κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου» που «εκμηδένισε τη δυνατότητα επιβίωσής του».
Αυτή «η έσχατη πράξη του ήταν μια πράξη βαθιά πολιτική, όπως βαθιά πολιτικό είναι και το μήνυμά του», τόνιζαν σε κείμενο τους συμπολίτες του που τον γνώριζαν.

Κι ενώ η θυσία του 77χρονου συνταξιούχου φαρμακοποιού ξεπερνά τα σύνορα της χώρας μας (παρακολουθήσαμε, μεταξύ άλλων, Ισπανούς τραγουδιστές να ηχογραφούν τραγούδι για να τιμήσουν τον αυτόχειρα, η ημερήσια Τουρκική εφημερίδα Evrensel να έχει πρωτοσέλιδο άρθρο του Σεϊτ Αλντογάν αναφερόμενη στην πολιτική πράξη της αυτοκτονίας του Χριστούλα κ.α) η Λ. Κανέλλη κάνει μια απρεπέστατη δήλωση παρουσιάζοντας τον Δ. Χριστούλα σαν ένα κακόμοιρο ανθρωπάκο που οδηγημένος από αδιέξοδη απελπισία επέλεξε να αυτοκτονήσει. Ηταν τότε που η κόρη του αυτόχειρα, Έμμυ Χριστούλα, στέλνει ένα οργισμένο κείμενο, απάντηση στην τοποθέτηση της συνεργαζόμενης με το ΚΚΕ βουλευτίνας.

Η αυτοκτονία του 77χρονου ήταν μια πολιτική πράξη αντίστασης, όπως σημείωνε σε κείμενο της η Δήμητρα Κωσταγιώργου, ενώ μια συγκλονιστική συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό "Επίκαιρα" και στον Λεωνίδα Βατικιώτη η κόρη του αυτόχειρα, Εμμυ, τιτλοφορείται: «"Εξέγερση!" η παρακαταθήκη του Δ. Χριστούλα»

Σαν ελάχιστο φόρο τιμής στον άνθρωπο ο οποίος με την αυτοθυσία του, προσπάθησε να περάσει το μήνυμα της αντίστασης απέναντι στον μνημονιακό όλεθρο που καταπλακώνει όλα τα λαϊκά στρώματα παραθέτουμε το τελευταίο μήνυμα του.

«Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κυριολεκτικά τη δυνατότητα επιβίωσής μου που στηριζόταν σε μια αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα γι' αυτήν.

Επειδή έχω μια ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης (χωρίς βέβαια να αποκλείω αν ένας 'Ελληνας έπαιρνε το καλάσνικωφ ο δεύτερος θα ήμουν εγώ) δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω τα σκουπίδια για την διατροφή μου.

Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες, όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι (Πιάτσα Δορέτο του Μιλάνου).»

Υ .Γ. Το τελευταίο σημείωμα του αυτόχειρα-δολοφονηθέντος ηλικιωμένου μας το έστειλε η οικογένεια του και στην ανάρτησή μας στην οποία το παραθέσαμε γράφαμε:

Σκότωσαν τα όνειρα μας, λεηλάτησαν τις ζωές μας, δολοφονούν συνανθρώπους μας.
Βάφουν τα χέρια τους με αίμα, αλλά …. παραφουσκώνουν τα θησαυροφυλάκια τα δικά τους και των αφεντικών τους.

Εξαθλιώνουν τις λαϊκές μάζες, αλλά … μας «σώζουν».

Πυροβολούν τις ζωές μας, αλλά …. μας υπόσχονται «καλύτερο μέλλον».

Μας οδηγούν στην μιζέρια και την εξαθλίωση στον θάνατο.

Δεν μπορούμε να παραμένουμε παθητικοί παρακολουθώντας τους να μας εκτελούν εν ψυχρώ!

Να κηδέψουμε εμείς το σύστημα που μας δολοφονεί...

Ανώνυμος είπε...

Μιλάτε ρε