Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Louis Aragon: Μ’ ανοιχτά χαρτιά

«Δεν υπήρξα ποτέ ο άνθρωπος που είμαι. Ολόκληρη τη ζωή μου μάθαινα για να γίνω ο άνθρωπος που είμαι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχω ξεχάσει τον άνθρωπο που υπήρξα, ή, για να μιλήσω ακριβέστερα, τους ανθρώπους που υπήρξα. Κι αν ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνους και σε μένα υπάρχει αντίφαση, αν νομίζω πως αλλάζοντας έχω μάθει, έχω προοδεύσει, όταν γυρίζω και κοιτάζω εκείνους εκεί τους ανθρώπους, δεν ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτούς, δεν μπορώ να πω εγώ, χωρίς αυτούς.
Γνωρίζω ανθρώπους που γεννήθηκαν με την αλήθεια στην κούνια τους, που δεν ξεγελάστηκαν ποτέ τους, που δεν τους χρειάστηκε να προχωρήσουν ούτε ένα βήμα σ’ ολόκληρη τη ζωή τους, επειδή από τότε που ήταν ακόμα στις φασκιές είχαν κιόλας φτάσει. Ξέρουν ποιο είναι το καλό, πάντα το ήξεραν. Για τους άλλους έχουν τη αυστηρότητα και την περιφρόνηση που τους δίνει η θριαμβευτική τους σιγουριά πως έχουν δίκιο

Δεν τους μοιάζω. Εμένα η αλήθεια δε μου αποκαλύφθηκε στα βαφτίσια μου, δεν την βρήκα ούτε απ’ τον πατέρα μου ούτε απ’ την κοινωνική τάξη της οικογένειάς μου. Ό,τι έχω μάθει μου κόστισε ακριβά, ό,τι ξέρω το ’χω αποκτήσει με δικές μου δαπάνες.

Δεν έχω ούτε και μίαν έστω βεβαιότητα που να μην την σχημάτισα μέσω της αμφιβολίας, του άγχους, του ιδρώτα, της οδυνηρής εμπειρίας. Έτσι, νιώθω σεβασμό γι’ αυτούς που δεν ξέρουν, γι’ αυτούς που ψάχνουν, που ψηλαφούν, που σκοντάφτουν.

Για κείνους που η αλήθεια τούς είναι εύκολη, αυθόρμητη, αισθάνομαι βέβαια έναν κάποιον θαυμασμό, αλλά ομολογώ, πολύ λίγο ενδιαφέρον.

Όταν λοιπόν πεθάνουν, ας γραφτεί πάνω στον τάφο τους:

Είχε πάντα δίκιο… αυτό τους αξίζει, τίποτα παραπάνω».

«Ναι, παίζω. Σ έναν κόσμο όπου όλα τα χαρτιά είναι σημαδεμένα, όπου βρίσκομαι στη μεριά εκείνων που πάντα χάνουν και πια μπούχτισαν να χάνουν. Το παιχνίδι μου είναι το δικό τους παιχνίδι. Παίζω για να τους δώσω όπλα. Διάλεξα, απ’ τα νεανικά μου χρόνια, το παιχνίδι της πένας. Το έπαιξα μ ένα σωρό τρόπους, έμαθα σιγά σιγά να χάνω. Τη ζωή μου, την ψυχή μου. Είχα καλά χαρτιά, που πάντα έχαναν. Κι ένιωθα μάλιστα κάποιαν ηδονή να τα βλέπω να τα παίρνει ο άνεμος.» Απόσπασμα από τον Πρόλογο του Λουί Αραγκόν.



1 σχόλιο :

Ανώνυμος είπε...


ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ;;

Του Πέτρου Χασάπη

Σε ένα κράτος με εθνική κυριαρχία, το οποίο έχει το δικό του εθνικό ανεξάρτητο νόμισμα, η φορολογία δεν γίνεται για να βρει το κράτος χρήματα να ξοδέψει, αφού το κράτος εκδίδει το χρήμα και μπορεί να εκδώσει όσο θέλει.

Γίνεται για να αφαιρέσει το κράτος χρήμα από την αγορά ώστε να διατηρήσει την αξία του χρήματος και να συγκρατήσει τον πληθωρισμό.

Αντίθετα όταν υπάρχει ύφεση, το κράτος μειώνει τη φορολογία και αυξάνει τις δαπάνες του (δηλαδή κρυφά εκδίδει χρήμα και το ρίχνει στην αγορά) ώστε να ξαναπάρει η οικονομία μπρος, να αυξηθεί η ζήτηση και να πέσει η ανεργία. Αν μάλιστα η κεντρική τράπεζα του κράτους ανήκει στο λαό και όχι σε ιδιώτες ιδιοκτήτες, τότε ακόμα καλύτερα.

Τι συμβαίνει όμως με το ευρώ:

Το ευρώ δεν είναι εθνικό νόμισμα, είναι ξένο νόμισμα πάνω στο οποίο το κράτος δεν έχει καμία εξουσία. Επομένως, το κράτος δεν μπορεί να εκδώσει χρήμα και μέσω αυτής της έκδοσης να ασκήσει κυρίαρχη οικονομική πολιτική. Για να μπορέσει να βρει το χρήμα που χρειάζεται, δανείζεται από τις ιδιωτικές τράπεζες (αγορές), όπως κάθε δανειολήπτης και είναι εξαρτημένο από αυτές, ενώ ταυτόχρονα είναι και υπεύθυνο για την επιβίωση των τραπεζών από τις οποίες έχει δανειστεί.

Φορολογεί δε τους πολίτες, όχι για να ασκήσει την πιο πάνω ρυθμιστική οικονομική πολιτική, αλλά για να βρει χρήματα να πληρώσει τις δαπάνες του και τα χρέη του. Αυτό ακριβώς σημαίνει ότι το κράτος δεν είναι κυρίαρχο, αλλά είναι κι αυτό, όπως οι απλές επιχειρήσεις και οι απλοί πολίτες, εξαρτημένο από την αναζήτηση εσόδων και δανεικών για να επιβιώσει.

Σε περιόδους ύφεσης όπως η τωρινή και ακόμα χειρότερα, με το επιβαρυντικό στοιχείο της χρεοκοπίας, το κράτος δεν μπορεί να μειώσει τη φορολογία και ταυτόχρονα να εκδώσει χρήμα για να αυξήσει τις δαπάνες του ώστε να αυξήσει την κατανάλωση και να μειώσει την ανεργία. Είναι αναγκασμένο να συνεχίσει να υπερφορολογεί και να μαραζώνει την κοινωνία, εξαρτώμενο από την δανειακή ενίσχυση των ξένων και τον απόλυτο έλεγχό τους, όχι μόνο για να επιβιώσει το ίδιο, αλλά και για να κρατήσει βιώσιμο ένα υπέρογκο χρέος που δεν βγαίνει με τίποτα.

Αν θέλουμε να ζήσουμε, πρέπει να ανακτήσουμε την εθνική μας κυριαρχία και να βγούμε από αυτή την παγίδα, από αυτό το αδιέξοδο. Τελεία και παύλα.

Από αυτή την παγίδα όμως, βγαίνεις με δύο τρόπους. Είτε με μονομερές κούρεμα του χρέους και επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, είτε με υπερπαραγωγή, ώστε το κράτος να βρίσκει άνετα έσοδα μέσα από τη φορολογία, για να επιβιώνει το ίδιο και να εξυπηρετεί το χρέος του. Εμείς πάντως δεν φημιζόμαστε ως παραγωγικό κράτος, η δε μεγάλη φορολογία σκοτώνει εν τη γενέσει της κάθε προσπάθεια ανάπτυξης.

ΥΓ. Είναι να θαυμάζει κάποιος, το πόσο έξυπνα μετέτρεψαν κυρίαρχα κράτη σε απλές υπερχρεωμένες ΑΕ. Οι δε πολίτες δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Και αυτό έγινε με τον απόλυτο έλεγχο της πολιτικής εξουσίας από την οικονομική εξουσία.

Επομένως η τελική λύση στο αδιέξοδο, είναι η μέσω της αλλαγής των θεσμών, απεξάρτηση της πολιτικής εξουσίας από την οικονομική εξουσία και η μεταφορά της στα χέρια των πολιτών, ώστε να γυρίσει και η οικονομία στα χέρια των πολιτών.