Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Χόρχε Μπουκάι: Αποδεσμεύσου για να Ζήσεις

Ήταν μια φορά ένας ορειβάτης και επιχειρούσε μια πολύ δύσκολη αναρρίχηση σε ένα βουνό με έντονη χιονόπτωση. Πέρασε τη νύχτα μαζί με άλλους στο καταφύγιο. Το πρωί το χιόνι έχει σκεπάσει για τα καλά το βουνό, πράγμα που κάνει την αναρρίχηση ακόμη πιο δύσκολη. Δεν θέλει, όμως, να γυρίσει πίσω, κι έτσι, όπως μπορεί, με μεγάλη προσπάθεια και θάρρος, συνεχίζει την αναρρίχηση, συνεχίζει να σκαρφαλώνει στο απόκρημνο βουνό. Μέχρι που κάποια στιγμή, ίσως από κακό υπολογισμό, ίσως γιατί η κατάσταση ήταν πραγματικά δύσκολη, πάει να στερεώσει στον πάσσαλο το σχοινί ασφαλείας και του γλιστράει ο γάντζος. Ο ορειβάτης γκρεμίζεται… αρχίζει να κατρακυλάει στο βουνό χτυπώντας άγρια στα βράχια ενώ το χιόνι πέφτει πυκνό…
Από μπροστά του βλέπει να περνάει όλη του η ζωή. Κλείνει τα μάτια περιμένοντας το χειρότερο, και ξαφνικά, νιώθει στο πρόσωπο του ένα χτύπημα από σχοινί. Χωρίς καθόλου να σκεφτεί, πιάνεται από το σχοινί με μια ενστικτώδη κίνηση. Ποιος ξέρει… Το σχοινί αυτό μπορεί να έμεινε εκεί κρεμασμένο από κάποιον πάσσαλο… κι αν είναι έτσι, θα μπορέσει να τον κρατήσει και να σταματήσει την πτώση του.
Κοιτάζει προς τα πάνω, αλλά το μόνο που βλέπει είναι η χιονοθύελλα και το πυκνό χιόνι που πέφτει πάνω τον. Τα δευτερόλεπτα μοιάζουν αιώνες σ’ αυτό το κατρακύλισμα που γίνεται όλο και πιο γρήγορο και μοιάζει να μην τελειώνει… Ξαφνικά, το σχοινί τινάζεται και νιώθει αντίσταση. Ο ορειβάτης δεν βλέπει τίποτε, ξέρει όμως ότι προς το παρόν έχει σωθεί. Το χιόνι πέφτει ασταμάτητα, κι αυτός εκεί, δεμένος με το σχοινί, μέσα στο φοβερό κρύο, κρεμασμένος από ένα κομμάτι λινάρι, που τον κρατάει για να μην τσακιστεί πέφτοντας στη χαράδρα ανάμεσα στα βουνά.

Προσπαθεί να δει τι υπάρχει γύρω του, αλλά μάταια’ δεν ξεχωρίζει τίποτε. Φωνάζει δυο-τρεις φορές, αλλά καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τον ακούσει κανείς. Η πιθανότητα να σωθεί είναι απειροελάχιστη. Και να δουν ότι λείπει, δεν θα μπορέσει κανείς ν’ ανέβει να ψάξει γι’ αυτόν πριν σταματήσει η χιονοθύελλα, αλλά και τότε ακόμη, πώς να ξέρουν ότι βρίσκεται κρεμασμένος στο γκρεμό;
Αντιλαμβάνεται πως αν δεν κάνει κάτι γρήγορα, αυτό θα είναι το τέλος του.
Όμως, τι να κάνει;
Θα μπορούσε ίσως να σκαρφαλώσει προς τα πάνω και να προσπαθήσει να φτάσει στο καταφύγιο, αμέσως όμως καταλαβαίνει πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Ξαφνικά… ακούει μια φωνή από μέσα τον που τον λέει «λύσου!» Μπορεί να είναι η φωνή του Θεού, ή η φωνή της εσωτερικής τον σοφίας, μπορεί όμως να είναι κάποιο κακό πνεύμα, ή παραίσθηση… ακούει πάντως τη φωνή να επιμένει «λύσου, λύσου!»
Σκέφτεται πως αν λυθεί αυτή τη στιγμή σίγουρα θα σκοτωθεί. Θα είναι ένας τρόπος για να τελειώσει το μαρτύριο του. Μπαίνει στον πειρασμό να επιλέξει το θάνατο για να σταματήσει να υποφέρει. Σαν απάντηση όμως στη φωνή δένεται ακόμη πιο σφιχτά. Και η φωνή επιμένει «λνσον!…
Μη βασανίζεσαι άλλο, δεν έχει νόημα τόσος πόνος… λνσον!» Εκείνος, όμως, δένεται ακόμη πιο σφιχτά, ενώ πολύ αποφασιστικά λέει μέσα τον πως καμία φωνή δεν πρόκειται να τον πείσει να αφήσει αυτό που χωρίς αμφιβολία του έχει σώσει τη ζωή. Η σύγκρουση αυτή συνεχίζεται για ώρες, ο ορειβάτης όμως εξακολουθεί να είναι δεμένος μ αυτό που νομίζει πως είναι η μοναδική του δυνατότητα για να σωθεί.

Ο μύθος λέει ότι την άλλη μέρα η ομάδα διάσωσης βρήκε τον ορειβάτη μισοπεθαμένο. Η ζωή τον κρεμόταν από μια κλωστή. Ακόμα λίγα λεπτά, και ο ορειβάτης θα είχε πεθάνει από το κρύο, παγωμένος, και, παραδόξως, δεμένος με το σχοινί του… σε απόσταση λιγότερο από ένα μέτρο από το έδαφος.
Λέω, λοιπόν, ότι, καμιά φορά, το να μην εγκαταλείπεις κάτι είναι θάνατος.
Κάποιες φορές, ζωή είναι να παρατάς αυτό που κάποτε σ’ έσωσε.
Να αφήνεις πίσω τα πράγματα που μαζί τους είσαι δεμένος σφιχτά, επειδή νομίζεις ότι αν τα κρατήσεις θα σε σώσουν από την κατάρρευση.
Όλοι έχουμε αυτήν την τάση να δενόμαστε σφιχτά με ιδέες, πρόσωπα και καταστάσεις. Δενόμαστε με ανθρώπους, με χώρους, με τόπους γνωστούς, γιατί είμαστε βέβαιοι πως αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας σώσει. Πιστεύουμε στο «γνώριμο κακό», όπως λέει ένα γνωστό γνωμικό.

Και παρόλο που από διαίσθηση καταλαβαίνουμε ότι το δέσιμο σημαίνει θάνατο, συνεχίζουμε να μένουμε αγκιστρωμένοι σ’ αυτό που πια δεν μας χρειάζεται, σ’ αυτό που δεν υπάρχει πια, τρέμοντας τις φανταστικές συνέπειες αν αποδεσμευτούμε.

 Χόρχε Μπουκάι – Ο Δρόμος των Δακρύων 


14 σχόλια :

Ανώνυμος είπε...

αγαπητέ και ευγενικέ πατριώτη,

η ευθιξία πρέπει να προβάλλεται, μόνο αν προκαλείται από ανοίκειες συμπεριφορές......που αυτές, οι ανοίκειες συμπεριφορές στο "πρόσωπό σου", καν δεν ανιχνεύονται.......(εκτός αν έχεις ανάγκη θυματοποίησης.....εγώ δεν ήμουν και δεν είμαι ο θύτης σου...)

Ως προς την προσβλητική μου συμπεριφορά για πατριώτες και...συγγενείς, ξέρω ότι μια επιδερμική ανάγνωση των σχολίων μου θα σε επιβεβαιώσει στα μάτια κάποιου τουγκιού.......όχι όμως στην κριτική ματιά σου την οποία καταχωνιάζει, ίσως, ο γλανιτσιώτικος "εγωϊσμός" και η γονιδιακή μας αντιδραστικότητα..

Νομίζω ότι ο καθένας κρίνεται (θετικά ή αρνητικά) από το ύφος του, τις απόψεις του και τις πράξεις του και γενικά από την εν γένει ηθική για το κάθε ζήτημα.

Τώρα το να έρχεται ο άλλος και να υπεισέρχεται σε χαρακτηρισμό του ύφους του άλλου (δίκην διδασκάλου και εισαγγελέως) νομίζω ότι δεν είναι δόκιμο...και μάλιστα να γίνεται με τρόπο που προβάλλει τη δική του ευγένεια και αφήνοντας να αιωρείται η αγένεια του άλλου κατ' εκείνον....

Απλά είπα να κρίνουμε απόψεις, πράξεις, γεγονότα και μάλιστα δεικτικά και σκληρά....έως απαξιωτικά αν κατά τη γνώμη μας είναι αντικοινωνικές και γενικά κακές..

Οι φράσεις γιδοξούριον, τούγκιον, ντουβάρι, τσούκιον κλπ έχεις καταλάβει ότι δεν αφορούν πρόσωπα (ποια άλλωστε να είναι άραγε τα άγνωστα πρόσωπα), αλλά απόψεις που παρατίθενται στα σχόλια ή πεπραγμένα των κυβερνώντων....και σε κάθε περίπτωση στα δικά μου σχόλια έχουν το ρόλο του διανθισμού με τσιγκλίσματα και όχι προσβλητικό ρόλο.

Τώρα γιατί εσύ θες, ντε και καλά, να τους προσδόσεις ό,τι έχουν προσβολή σε πρόσωπα είναι άλλου παπά ευαγγέλιο...

Υ/Γ Πάντως να ξέρεις ότι άμα βγεις φόρα παρτίδα με το όνομά σου, μπορεί να διαφωνήσω ριζικά, αν διαφωνώ, αλλά ποτέ ούτε κατά κεραία δεν θα διανοηθώ να θίξω την προσωπικότητά σου, όπως δεν το έχω κάνει ΠΟΤΕ!!!!

Και μην μου πει κανείς για τα παλιά περί γιανναίων και αγωγής και καταγωγής και τα άλλα τρολαρίσματά μου σε πρόσωπα πέρα για πέρα αγαπητά και ας μην το είχαν καταλάβει και ακόμα ας μην το καταλαβαίνουν......

Και κάτι τελευταίο. Ο καθένας έχει τον τρόπο του. Ο δικός μου τρόπος μπορεί να χάνει το δίκιο των γραφομένων μου, πάντως εκείνοι που σκέπτονται διαβάζουν αυτά που γράφω και όχι, επιδερμικά, πως τα γράφω (δίκην...δικολάβου)

(άλλωστε απ' ότι κατάλαβα τα ίδια περίπου πρεσβεύεις και συ, αλλά τα γράφεις πιο...καλωσυνάτα ενώ εγώ, ως αγροίκος από τα δυο ρέματα, πιο άγαρμπα και χυδαία...

Εγώ πάντα για τις θέσεις, τις απόψεις και τις συμπεριφορές έγραφα (και απολογούμαι γι' αυτό) ποτέ όμως για πρόσωπα...και έτσι η στοχοποίηση που σου έκανα είναι .....στα τυφλά!!!! μη σκιάζεσαι λοιπόν δεν θα μειωθεί το κύρος σου.

Έτσι λοιπόν, μακριά από μένα η αγένεια και η προσβλητική συμπεριφορά, δεν είναι ίδιον του χαρακτήρα μου,....λόγω αγωγής και καταγωγής....

Το έγραψα εδώ, γιατί με ενδιαφέρει να το διαβάσεις και όχι σε περασμένη ανάρτηση μπας και δεν το δεις, γιατί αισθάνομαι ότι αδίκησες τη βούλησή μου....ξανά διάβασε το 6 θέμα και τα ερωτηματικά στο γραπτό κείμενο a priori περιέχουν την αμφιβολία μου και όχι την βεβαιότητα την οποία εσύ ...έχεις

νάσαι κάλα πάντως, άγνωστε αδικο-στοχοποιημένε πατριώτη...

Ανώνυμος είπε...

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΤΙ ΕΧΩ ΤΡΑΒΗΞΕΙ ΕΓΩ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ. ΤΟΥ ΕΓΡΑΦΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΡΚΕΛΙΣΤΗΣ ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΜΕ ΕΒΡΙΖΕ.ΕΣΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΒΑΖΕΣ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΤΑΝ ΕΒΡΙΖΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΓΡΑΦΑΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΟΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ.ΜΑΣ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ. ΓΕΥΣΟΥ ΤΩΡΑ ΤΙΣ ΒΡΙΣΙΕΣ ΤΟΥ.

Ανώνυμος είπε...

Είπαμε δεν ασχολιόμαστε με πιθήκια....

Ανώνυμος είπε...

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥ ΤΑ ΕΙΠΕΣ ΚΑΤΑ ΠΡΟΣΩΠΟ?

Ανώνυμος είπε...

Καμμια σχεση με κανενα απο τα παραπανω σχολια Ρεντεζελας

Ανώνυμος είπε...

Συμφωνώ με το πρώτο σχόλιο

Ανώνυμος είπε...

Μακαρι να ηταν ετσι! Εξωραισμο κανει!

Ανώνυμος είπε...

δικιο εχει ο ρεντεζελας ο κεφαλαιας που δεν τολμα να πει οτι ειναι ελληνας και πατριωτης που θελει να κρατα ψηλα τη σημαια και ο αλλος τον βριζει...ναι ρε επαμ και ανελ και συριζα και οτι αλλο πατριωτικο θελουμε...η γλανιτσια ηταν ανεκαθεν με το εθνος των ελληνων και τον χριστιανισμο....

Ανώνυμος είπε...

και καλα εκανε

Ανώνυμος είπε...

ολη η ελλαδα ηταν και ειναι εθνος ελληνων και χριστιανων..τοσους παπαδες εβγαλε το χωριο μας..γιατι να μην ειναι; ειναι τιποτα αλλο..ολες οι χωρες εχουν ενα ονομα μια υποσταση κι ενα πολιτισμο....τωρα βεβαια εχουν εμφανιστει κατι τυποι περιεργοι...αλλα δε μας λενε πως να τη λεμε..περιεργα τη φωναζουν κι αυτοι ελλαδα.τη θελουν ομως ξεχειλωμενη..με χαλασμενο λαστιχο στο βρακι..να της πεφτει

Ανώνυμος είπε...

πατριωτες τη σημαια στα μπαλκονια μεχρι τη λευτερια.....τη σημαια με σταυρο και συνεχεια αναρτημενη....ολοι μια γροθια εθνικα συνδεδεμενοι εθνικα σφυριλατημενοι και χριστιανικα χαλιβδομενοι....οι ανθελληνες του χωριου μας και του μπλογκ να μεινουν μονοι τους και να εξαφανιστουν να μην μας μολυνουν...

Ανώνυμος είπε...

Καμια σχεση με κανενα σχολιο..Ρεντεζελας

Ανώνυμος είπε...

χεσμενο σε βλεπω ρεντεζελα τι εγινε ο εθνικισμος σου φοβασαι τον μερκελιστη γερμανοτσολια και κρυβεσαι...μη σκιαζεσαι ρε μεγαλε η δεξια θα ξαναεπικρατησει και παλι οι πατριωτες θα βγαλουν τις σημαιες στα μπαλκονια οπως οταν φυγανε οι γερμανοι εχουν γνωση οι φυλακες αλεξης και πανος και ειναι ρεζερβα και ο λεβεντης και οταν γινουν εκλογες με την απλη αναλογικη θα ερθει καζακης ζωη και λαφαζανης και οι εφεδριες της αξιοπρεπειας θα ειναι πολλες....μη φοβασαι ρε πατριωτη τελειωσαν οι ευρωναιδες...

Ανώνυμος είπε...

αστεια πραγματα λες ανθρωπε..αληθευει αυτο που λενε για τους γερους οτι γινονται σα μικρα παιδια;