Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Αδιάφοροι, άβουλοι και δειλοί αντάμα, προσμένουμε μονάχα ένα θαύμα

 Ιδιώτη στην αρχαία Ελλάδα αποκαλούσαν αυτόν που δεν συμμετείχε στα κοινά της πόλης, δεν έπαιρνε μέρος στις Συνελεύσεις ούτε αναλάμβανε αξιώματα όπως όφειλε κάθε Έλληνας πολίτης. Για τον αρχαίο Έλληνα, πρώτα ήσουν μέλος του κοινωνικού συνόλου και μετά άτομο. Μάλιστα, όποιον δεν συμμετείχε, του αφαιρούσαν τα πολιτικά δικαιώματα, ακολουθούσε κατάσχεση της περιουσίας και τέλος εξορία ή θάνατος ! Έτσι και η λέξη "ιδιώτης" απέκτησε την έννοια του ηλιθίου [idiot], γιατί φανέρωνε ανευθυνότητα με ρίζα την τεμπελιά.

Στις μέρες μας, όμως, τα πράγματα φαίνεται πως έχουν αντιστραφεί. Σήμερα, το να μην ασχολείσαι με τα κοινά όχι μόνο δε θεωρείται ντροπή , αλλά αντίθετα έχει αποκτήσει και μία ιδιότυπη θετική αίγλη. Το να “κοιτάς μόνο τη δουλειά σου”, ενώ στην αρχαιότητα επέσυρε ακόμη και την ποινή του θανάτου, σήμερα φαίνεται πως αποτελεί αξία και δείγμα σύνεσης και υπευθυνότητας !!
Από τη μία μεριά, όσοι ασχολούνται με τα κοινά από κάποια υπεύθυνη θέση θεωρούνται αυτομάτως από τους υπόλοιπους ως διεφθαρμένοι και απατεώνες, ενώ από την άλλη όσοι αγωνίζονται ενάντια στις επιλογές της εξουσίας, θεωρούνται ως άνθρωποι που απειλούν την κοινωνική ειρήνη και είναι υποκινούμενοι από σκοτεινές και ιδιοτελείς προθέσεις !!

Δε θα ήταν σωστό βέβαια να μην αναγνωρίσουμε και ένα ελαφρυντικό σε αρκετούς ανθρώπους που απείχαν αηδιασμένοι από τα κοινά, βλέποντας τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η δημόσια διοίκηση. Δυστυχώς, όμως, φοβάμαι πως η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που απέχουν από τα κοινά, το κάνει από τεμπελιά και από μια κοντόφθαλμη άποψη περί προσωπικού οφέλους, χωρίς να αντιλαμβάνεται πως η ανέλιξη της κοινωνίας συνολικά, θα ωφελήσει νομοτελειακά και τους ίδιους.

Είναι οι περίφημοι αδιάφοροι, για τους οποίους έχουν ειπωθεί πολλά ειδικά σε κρίσιμες περιόδους όπως αυτή που διανύουμε. Περιόδους κατά τις οποίες οφείλουν οι πολίτες περισσότερο από ποτέ να δραστηριοποιηθούν προκειμένου να διασώσουν τη συνοχή και την επιβίωση της κοινωνίας.

Εκτός, όμως από τους αδιάφορους υπάρχουν και οι δειλοί “που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά” και που “δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,προσμένουν, ίσως, κάποιο θάμα!”. Άνθρωποι που μπορεί να υποφέρουν και να δυσανασχετούν, αλλά που θα περιμένουν πάντα κάποιον άλλον να βγάλει το φίδι απ΄την τρύπα, ενώ οι ίδιοι θα κάθονται ασφαλείς στο σπίτι τους. Άνθρωποι που θα πάρουν θέση μόνο όταν το αποτέλεσμα της αναμέτρησης θα έχει ήδη κριθεί και , εκ του ασφαλούς πλέον, θα μπορούν να ταχθούν με την πλευρά του νικητή.

Έτσι , άλλωστε, δεν έγινε και κατά την περίοδο της Απριλιανής χούντας; Πόσοι ήταν οι αγωνιστές που πολεμούσαν το στρατιωτικό καθεστώς και πόσοι ήταν αυτοί που – μετά την πτώση της χούντας – γέμιζαν τα στάδια τραγουδώντας αντιστασιακά τραγούδια; Γι αυτό είναι μάλλον μάταιο να περιμένεις τη μεγάλη μερίδα του λαού να συνταχθεί μαζί σου, συνειδητοποιημένη, τολμηρή και αποφασισμένη. Η Ιστορία θα κινηθεί από τους λίγους τολμηρούς και, αν αυτοί είναι τυχεροί στα πρώτα τους βήματα, θα ακολουθηθούν και από άλλους.

Ας δούμε, όμως, μερικά κείμενα που έχουν γραφεί για τους δειλούς και αδιάφορους

“Μισώ τους αδιάφορους” , του Αντόνιο Γκράμσι

Στο κείμενο αυτό, ο Αντόνιο Γκράμσι, θυμώνει, χλευάζει και καταγγέλει τους αδιάφορους, τα βαρίδια της Ιστορίας όπως τους αποκαλεί. Αγέρωχος, από την αίσθηση του υψηλού καθήκοντος που νιώθει ότι επιτελεί, γράφει :

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους. Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία.

... Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν. Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη; 
Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου. 

... Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους».

Οι Μοιραίοι, του Κώστα Βάρναλη
Στο ποίημα αυτό που μελοποιήθηκε από το Μίκη Θεοδωράκη, ο Βάρναλης δείχνει την έγνοιά του για τους ανθρώπους της φτωχολογιάς , ανάμεικτη όμως με απογοήτευση και κριτική για την παραίτησή τους, την απαισιοδοξία τους, την απουσία βούλησης, τη δειλία τους και την ακατανόητη προσμονή από αυτούς ενός θαύματος που θα τους λυτρώσει από τα βάσανά τους.
Mες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές·
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ’ άσωτ’ ουρανού!
Ω! της αβγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό·
τ’ άλλου κοντόημερ’ η γυναίκα
στο σπίτι λυώνει από χτικιό·
στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη
κι η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
― Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το πε ακόμα.

Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας έβρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!  
πηγη http://mavrioxia.blogspot.gr/

10 σχόλια :

τι κάνεις μάτι; είπε...

έχω την εντύπωση πως ο τίτλος της σημερινής ανάρτησης είναι η επεξήγηση της χθεσινής.

τι κάνεις μάτι; είπε...

....Δε σας κρύβω πως περίμενα εδώ και αρκετές ημέρες να ιδώ στο site του χωριού μας κάποιον από τους πολλούς αναγνώστες του να συγχαίρει το λαμπρό επιστήμονα - γιατρό ,Βουλευτή και μαχητικό πολιτικό .....

δε σας κρυβω ότι δεν χάρηκα για την συγκεκριμένη ανέλιξη του συμπατριώη μας.
για μένα δεν αποτελεί τιμή να αναφέρω οτι συγκυβερνά με τον βορίδη το ντινοπουλο τον γεωργάδη, ότι πλέον ανήκει και στο πεδίο της εκτελεστικής εξουσίας και διαμορφώνει την εξόντωσή μου από ισχυρότερα μετερίζια.

δεκάρικους λόγους για κάθε ισχυρό τοπικό αρχοντα ή μη είναι πολύ ευκολο να απαγγέλεις ,λέγοντας τετριμένες και επαναλαμβανόμενες εκφράσεις χωρίς ουσία και χωρίς αντίκρισμα για να γίνεις αρεστός στην εξουσία ,όποια και νάναι αυτή.

αρμο είπε...

Βέβαια !Ετσι πρέπει να είναι.Ο μεγάλος μύστης του αρχαίου πνεύματος και κορυφαίος ποιητής καταδικάζει τους ανεύθυνους τους γλύφτες της εξουσίας και γενικά τους γονατισμένους και λιπόψυχους!Κυρίως ομως την αλλοτριωμένη προσωπικότητα από το καπιταλιστικό κακό συναπάντημα!!!!!!

ΑΣΤΕΡΙΞ είπε...

Και γιατί μάτι δεν συγχαίρεις και δε θαυμάζεις ατομικά όπως και ο matrolix αλλά αναλάβατε εργολαβικά να βάλετε τον κόσμο στο δρόμο του θεού!

Ανώνυμος είπε...

Όποιος θέλει να του ευχηθεί συγχαρητήρια να το κάνει και καλά θα κάνει ασφαλώς !! Όλα τ άλλα είναι φληναφήματα. Ο Οδυσσέας είναι συμπατριώτης και καλό παιδί κι αφήστε τις μικροψυχίες και τις κακίες

αρμοδιος είπε...

Και συ τα ίδια λες.........

Ανώνυμος είπε...


Η Γλανιτσιά έχει το μερίδιο της στο πολιτικό γίγνεσθαι.Και μάλιστα με καλό παιδί βγαλμένο από φωτιά και τσεκούρι...
Μια υπέρβαση μας βγάζει όλους από τη μιζέρια της πολιτικής μηδαμηνότητας που χρόνια μας βασανίζει σα χωριό. Έναν καλό λόγο, βρε αδελφέ! Φοβάσαι μη χάσεις την κομματική σου συνέπεια;
Μυωπικά πράγματα.

Ανώνυμος είπε...

Και μάλιστα με καλό παιδί βγαλμένο από φωτιά και τσεκούρι...
Μυωπικά πράγματα.
τι εννοείς ?
το φωτιά και τσεκούρι μάλλον στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχει να κάνει με τη ρήση του κολοκοτρώνη
αλλά το Φωτιά και Τσεκούρι το βιβλίο του Ευάγγελου Αβέρωφ εξ όσων συμπεραίνω εκ των πραγμάτων και εκ των γεγονότων δηλ.

σε τι καλό αποσκοπεί αυτή η υπέρβαση που επικαλείσαι?

ΒΕΓΑΣ είπε...

ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΙΤΙΣΤΟ ΝΑ ΛΕΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΝΩ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΕΣΥ...ΔΗΛ ΜΟΝΟ ΓΛΥΦΕΙΣ

Ανώνυμος είπε...


Φθάνει η μνήμη μου μέχρι τον παππού του Οδυσσέα. Δεν εξετάζω, αλλά όλοι γνωρίζουμε πως χάθηκε βίαια,εγκαταλείποντας μια οικογένεια κακάρφανη και λιμοκτονούσα.Απερίγραπτη δυστυχία!
Ωστόσο, με στήριγμα την ηρωική μάνα,επέζησαν τα παιδιά και πρόκοψαν σχετικά, ποιος ξέρει με τί στερήσεις και δυσκολίες. Κι απ αυτούς προέκυψε ένας υπουργός! δηλ από το.... σταχτοφούρνι!
Είμαι ένας απλός πατριώτης του υπουργού που καλά-καλά δεν τον γνωρίζω. Εκείνος σίγουρα δε με ξέρει. Σχολίασα ανεπιτήδευτα όπως αισθάνθηκα.
__Μερικοί πατριώτες χρησιμοποιούν κακόηχες λέξεις που μας προσβάλλουν όλους. Το σημειώνω απλώς.