Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Οι ειδήσεις βλάπτουν και μειώνουν τo επίπεδo ευτυχίας

Οι ειδήσεις κάνουν κακό στην υγεία. Οδηγούν σε φόβο και επιθετικότητα, μειώνουν τη δημιουργικότητα και  την ικανότητα σας να σκεφτόμαστε. Η λύση; Σταματήστε να τις καταναλώνετε.
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, κάποιοι τυχεροί ανάμεσά μας κατανόησαν τους κινδύνους που φέρνει στη ζωή μας η υπεραφθονία των τροφίμων (παχυσαρκία, διαβήτης) και ξεκίνησαν ν' αλλάζουν τη διατροφή τους.
Αλλά οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει ότι οι ειδήσεις ​​είναι για τον εγκέφαλο, ότι η ζάχαρη για το σώμα. Οι ειδήσεις είναι εύκολο να χωνευτούν. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας τροφοδοτούν με μικρές μπουκιές από ασήμαντα θέματα, μεζέδες που δεν αφορούν πραγματικά τη ζωή μας και δεν απαιτούν σκέψη. Αυτός είναι ο λόγος που δεν αισθανόμαστε σχεδόν καθόλου κορεσμό. Σε αντίθεση με τα βιβλία και τα μακροσκελή άρθρα (που απαιτούν σκέψη), μπορούμε να καταναλώνουμε απεριόριστες ποσότητες ευκολοχώνευτων ειδήσεων. Σήμερα, έχουμε φτάσει στο ίδιο σημείο που βρισκόμασταν πριν 20 χρόνια όσο αφορά με τις πληροφορίες σχετικά με τα τρόφιμα. Αρχίζουμε πια να αναγνωρίζουμε πόσο τοξικές μπορεί να είναι οι  ειδήσειςΕικονα
 Οι ειδήσεις παραπλανούν

Σκεφτείτε το ακόλουθο συμβάν (δανεισμένο από τον Nassim Taleb). Μια γέφυρα καταρρέει ενώ διέρχεται ένα αυτοκίνητο. Σε τι θα εστιάσουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Στο αυτοκίνητο. Στον οδηγό. Από πού ερχόταν. Πού πήγαινε. Πώς βίωσε την κατάρρευση (εάν επέζησε). Αλλά όλα αυτά είναι ασήμαντα. Ποιο είναι το σημαντικό; Η κατασκευαστική αναξιοπιστία της γέφυρας. Αυτός ήταν ο υποκρυπτόμενος κίνδυνος στη συγκεκριμένη περίπτωση και ενδεχομένως υφίσταται και σε άλλες γέφυρες. Όμως, το αυτοκίνητο δημιουργεί πιο εύκολα εντυπώσεις, είναι συγκεκριμένο και όχι αφηρημένο, και είναι μια είδηση πιο εύκολη να αναπαραχθεί.

Οι ειδήσεις μας οδηγούν στο να ζούμε με μια εντελώς λανθασμένη αντίληψη κινδύνου στο μυαλό μας. Έτσι, η τρομοκρατία είναι υπερτιμημένη. Το χρόνιο στρες υποτιμημένο. Η κατάρρευση της Lehman Brothers υπερτιμημένη. Η δημοσιονομική επιπολαιότητα υποτιμημένη. Οι αστροναύτες υπερτιμημένοι. Οι νοσοκόμες υποτιμημένες.

 Το να εκτίθεσαι στον Τύπο είναι παραλογισμός. Βλέποντας στην τηλεόραση ένα αεροπορικό δυστύχημα μεταβάλλεται η αντίληψη σας ως προς αυτόν τον κίνδυνο, ανεξάρτητα από την πραγματική πιθανότητα που υπάρχει να συμβεί. Κάνετε λάθος αν νομίζετε ότι μπορείτε αυτό να το αντισταθμίσετε με την προσωπική σας περισυλλογή. Οι τραπεζίτες και οι οικονομολόγοι - οι οποίοι έχουν ισχυρά κίνητρα για να αντισταθμίζουν τους κινδύνους που μεταδίδονται από τις ειδήσεις - έδειξαν ότι δεν μπορούν. Η μόνη λύση: σταματήστε την κατανάλωση ειδήσεων.

Οι ειδήσεις είναι ασήμαντες

Από τις περίπου 10.000 ειδήσεις που έχετε διαβάσει τους τελευταίους 12 μήνες, μπορείτε να αναφέρετε μια που  σας βοήθησε να πάρετε μια καλύτερη απόφαση για ένα σοβαρό θέμα που αφορά τη ζωή σας, την καριέρα σας ή την επιχείρησή σας; Ουσιαστικά, η «κατανάλωση» ειδήσεων δεν είναι σημαντική για τη ζωή σας. Αλλά οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τι είναι σημαντικό, ενώ ευκολότερα αναγνωρίζουν τι είναι είδηση. Το σημαντικό εναντίον της είδησης είναι η βασική διαμάχη στην σύγχρονη εποχή. Οι ειδησεογραφικοί οργανισμοί θέλουν να πιστεύετε ότι οι ειδήσεις σας προσφέρουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Πολλοί όντως το πιστεύουν. Ανησυχούν όταν χάνουν τη ροή των ειδήσεων. Στην πραγματικότητα, η κατανάλωση ειδήσεων αποτελεί ανταγωνιστικό μειονέκτημα. Όσο λιγότερο καταναλώνετε ειδήσεις, τόσο μεγαλύτερο το πλεονέκτημα σας.

Οι ειδήσεις δεν έχουν ερμηνευτική αξία

Οι ειδήσεις είναι φυσαλίδες που αναδύονται στην επιφάνεια από έναν βαθύτερο κόσμο. Θα σας βοηθήσει η συσσώρευση γεγονότων να αντιληφθείτε τον κόσμο; Δυστυχώς, όχι. Η σχέση λειτουργεί αντίστροφα. Τα σημαντικά ζητήματα δεν αποτελούν ειδήσεις. Όσο περισσότερα δήθεν γεγονότα προσλαμβάνετε μέσω των ειδήσεων τόσο λιγότερο διακρίνετε την μεγάλη εικόνα. Εάν η πολύ πληροφόρηση οδηγούσε σε μεγαλύτερη οικονομική επιτυχία, οι δημοσιογράφοι θα βρισκόντουσαν στην κορυφή της πυραμίδας των πλουσίων. Όμως δεν συμβαίνει.



Οι ειδήσεις είναι τοξικές για τον οργανισμό

Ενεργοποιούν συνεχώς το μεταιχμιακό σύστημα. Οι ιστορίες πανικού προκαλούν την απελευθέρωση γλυκοκορτικοειδών (κορτιζόλη). Αυτό απορυθμίζει το ανοσοποιητικό σύστημα και αναστέλλει την απελευθέρωση των αυξητικών ορμονών. Με άλλα λόγια, το σώμα σας βρίσκεται σε κατάσταση χρόνιου στρες. Υψηλή επίπεδα των γλυκοκορτικοειδών προκαλούν διαταραχή της πέψης, έλλειψη ανάπτυξης (κυττάρων,  μαλλιών, οστών), νευρικότητα και ευαισθησία στις λοιμώξεις. Άλλες πιθανές παρενέργειες περιλαμβάνουν το φόβο, την επιθετικότητα, απώλεια περιφερειακής όρασης και απευαισθητοποίηση.

Οι ειδήσεις αυξάνουν τα γνωστικά λάθη

Οι ειδήσεις τροφοδοτούν το μέγιστο από τα γνωστικά λάθη : προκατειλημμένη επιβεβαίωση. Όπως είπε ο Warren Buffett: «Ο άνθρωπος είναι πολύ καλός στο να ερμηνεύει όλες τις νέες πληροφορίες, έτσι ώστε να παραμένουν άθικτα τα συμπεράσματα που είχε εκ των προτέρων εξάγει».  Οι ειδήσεις επιτείνουν αυτό το ελάττωμα. Γινόμαστε επιρρεπείς σε υπερβολική αυτοπεποίθηση, αναλαμβάνουμε ανόητα ρίσκα και υποτιμούμε πραγματικές ευκαιρίες. Οι ειδήσεις επιδεινώνουν επίσης άλλο ένα γνωστικό λάθος. Ο εγκέφαλος μας διψά για ιστορίες που «βγάζουν νόημα» – ακόμη και αν δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Κάθε δημοσιογράφος που γράφει «Η αγορά κινήθηκε λόγω του X» ή «Η εταιρεία χρεοκόπησε λόγω του Ψ» είναι ηλίθιος. Έχω απηυδήσει με αυτό το φθηνό τρόπο «ερμηνείας» του κόσμου.

Οι ειδήσεις αναστέλλουν τη σκέψη

Η σκέψη απαιτεί συγκέντρωση. Η συγκέντρωση απαιτεί χρόνο χωρίς διακοπές. Οι σύντομες ειδήσεις είναι ειδικά σχεδιασμένες για να διακόπτουν. Σαν τους ιούς, παραπλανούν τον οργανισμό για να τον βλάψουν. Οι ειδήσεις μας κάνουν ρηχούς, επιπόλαιους στοχαστές. Αλλά το χειρότερο, επηρεάζουν σοβαρά τη μνήμη. Υπάρχουν δύο τύποι μνήμης. Η «χωρητικότητα» της μακροπρόθεσμης μνήμης είναι σχεδόν άπειρη, αλλά η λειτουργική μνήμη είναι περιορισμένη και εξαντλείται όταν αποθηκεύει ποσότητες ευτελών δεδομένων. Η διαδρομή από τη βραχυπρόθεσμη στη μακροπρόθεσμη μνήμη λειτουργεί ως σημείο φραγής στον εγκέφαλο, όμως ο,τιδήποτε θέλετε να κατανοήσετε οφείλει να περάσει από εκεί. Εάν η δίοδος μπλοκαριστεί, δεν περνά τίποτα. Και επειδή οι ειδήσεις διασπούν τη συγκέντρωση, αποδυναμώνεται η κατανόηση. Οι ειδήσεις online έχουν ακόμα χειρότερη επίδραση. Μελέτη του 2001 στον Καναδά έδειξε πως η κατανόηση υποχωρεί όσο ο αριθμός των υπερσυνδέσμων (links) σε ένα έγγραφο αυξάνεται. Γιατί; Γιατί κάθε φορά που εμφανίζεται ένας υπερσύνδεσμος ο εγκέφαλος θα πρέπει να  αποφασίσει αν θα θα τον επιλέξει, κάτι που αποσπά την προσοχή.

Οι ειδήσεις λειτουργούν σαν ναρκωτικό

Καθώς οι ιστορίες ξετυλίγονται θέλουμε να μάθουμε πώς συνεχίζονται. Με εκατοντάδες αφηγήσεις στο μυαλό μας, αυτή η λαχτάρα γίνεται όλο και πιο συναρπαστική και τελικά δύσκολο να αγνοηθεί. Παλιά οι επιστήμονες πίστευαν ότι οι πυκνές συνδέσεις που σχηματίζουν κάπου 100 δισεκατομμύρια νευρώνες στον εγκέφαλο μας παγιώνονται όταν ενηλικιωνόμαστε. Αυτό δεν ισχύει. Τα νευρικά κύτταρα διαρκώς «σπάνε» παλιές συνδέσεις και σχηματίζουν καινούριες. Όσο περισσότερες  ειδήσεις καταναλώνουμε, τόσο περισσότερο ασκούμε τα νευρωνικά κυκλώματα που διατίθενται για πρόχειρα διαβάσματα και πολλαπλά καθήκοντα, ατροφώντας εκείνα που χρησιμοποιούνται για εμβριθή ανάγνωση και επικεντρωμένη σκέψη. Οι περισσότεροι καταναλωτές ειδήσεων – ακόμη και αν υπήρξαν μανιώδεις αναγνώστες βιβλίων – έχουν απολέσει την ικανότητα να αφομοιώσουν μακροσκελή άρθρα ή βιβλία. Μετά από τέσσερις, πέντε σελίδες κουράζονται, η συγκέντρωσή τους εξαφανίζεται, γίνονται ανήσυχοι. Δεν οφείλεται στο ότι γέρασαν ή στο ότι το  πρόγραμμά τους επιβαρύνθηκε. Είναι επειδή η φυσική δομή του εγκεφάλου τους άλλαξε.

Οι ειδήσεις είναι σπατάλη χρόνου

Αν διαβάζετε εφημερίδα για δεκαπέντε λεπτά κάθε πρωί, μετά ενημερώνεστε για δεκαπέντε επιπλέον λεπτά  ενώ γευματίζετε και δεκαπέντε λεπτά πριν κοιμηθείτε, προσθέστε πέντε λεπτά εδώ και εκεί ενώ εργάζεστε, συνυπολογίζεστε τον χρόνο περισπασμού και συγκέντρωσης ξανά, θα διαπιστώστε ότι χάνετε τουλάχιστον μισή ημέρα κάθε εβδομάδα. Οι πληροφορίες δεν είναι πλέον σπάνιο αγαθό. Αλλά η προσοχή είναι. Συνήθως αποφεύγετε επιπολαιότητες με τα χρήματα, τη φήμη ή την υγεία σας. Γιατί το κάνετε με το μυαλό σας;

Οι ειδήσεις μάς κάνουν αδρανείς

Στη συντριπτική τους πλειοψηφία αφορούν πράγματα που δεν μπορούμε να επηρεάσουμε. Η καθημερινή επανάληψη ειδήσεων για πράγματα που δεν μπορούμε να επηρεάσουμε, μας κάνει παθητικούς. Μας συνθλίβει μέχρι που υιοθετούμε μια απαισιόδοξη κοσμοθεώρηση, απευαισθητοποιημένη, σαρκαστική και μοιρολατρική. Ο επιστημονικός όρος είναι «επίκτητη ανημπόρια». Είναι λίγο υπερβολικό, αλλά δεν θα με εξέπληττε εάν η κατανάλωση ειδήσεων, τουλάχιστον εν μέρει, συμβάλλει στην ευρέως σήμερα διαδεδομένη κατάθλιψη.

Οι ειδήσεις σκοτώνουν τη δημιουργικότητα

Τέλος, πράγματα που ήδη γνωρίζουμε περιορίζουν τη δημιουργικότητά μας. Είναι ένας λόγος που μαθηματικοί, λογοτέχνες, συνθέτες και επιχειρηματίες συνήθως παράγουν τα πλέον δημιουργικά τους έργα σε νεαρή ηλικία. Δεν γνωρίζω ούτε έναν πραγματικά δημιουργικό νου που να είναι εθισμένος στην κατανάλωση ειδήσεων – ούτε έναν συγγραφέα, συνθέτη, μαθηματικό, γιατρό, επιστήμονα, μουσικό, σχεδιαστή, αρχιτέκτονα ή ζωγράφο. Από την άλλη, γνωρίζω ένα σωρό άκρως μη δημιουργικά μυαλά που καταναλώνουν ειδήσεις όπως τα ναρκωτικά. Όσοι ψάχνουν για καινούριες λύσεις αγνοούν την ειδησεογραφία. Όσοι την παρακολουθούν, καταλήγουν ξανά στις παλιές.

Η κοινωνία χρειάζεται τη δημοσιογραφία – αλλά με διαφορετικό τρόπο. Η ερευνητική δημοσιογραφία είναι πάντοτε σημαντική. Χρειαζόμαστε ρεπορτάζ που ελέγχουν τους θεσμούς και αποκαλύπτουν την αλήθεια. Αλλά τα σημαντικά ευρήματα δεν πρέπει να αναδεικνύονται με τη μορφή ειδήσεων. Ουσία εμπεριέχουν τα μακροσκελή άρθρα σε περιοδικά και τα εμπεριστατωμένα βιβλία.

Έχοντας περάσει τέσσερα χρόνια χωρίς να παρακολουθώ ειδήσεις, μπορώ να δω και να αναφέρω τα αποτελέσματα αυτής της ελευθερίας: λιγότερη αποδιοργάνωση, λιγότερο άγχος, βαθύτερη σκέψη, περισσότερο χρόνο, περισσότερες γνώσεις. Δεν είναι εύκολο, αλλά αξίζει τον κόπο

5 σχόλια :

Ανώνυμος είπε...

Οι επετειακές ειδήσεις, όμως?

Για τους εργατικούς αγώνες η πρώτη του Μάη, είναι ημέρα – ορόσημο, ημέρα – σύμβολο. Από το 1872, στον Καναδά, οι εργάτες είχαν ξεκινήσει να διεκδικούν καλύτερες συνθήκες δουλειάς, οκτάωρη απασχόληση. Το 1884 στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας ελήφθη απόφαση να γίνουν την 1η Μάη απεργιακές κινητοποιήσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Κεντρικό σύνθημα: Οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ανάπαυση, οκτώ ώρες ύπνο.Το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο και η Διεθνής Ένωση Εργαζομένων Μαύρη Διεθνής ήταν οι πιο δραστήριες οργανώσεις. Την πρωτομαγιά έγινε γενική απεργία, με μεγάλη συμμετοχή, παρότι το κλίμα μύριζε μπαρούτι. Ήταν Σάββατο (εργάσιμη μέρα, πάντως) όταν εργάτες με τις οικογένειές τους ξεκίνησαν για να διαδηλώσουν στην πλατεία Haymarket.

Απέναντί τους είχαν παραταχθεί αστυνομικές δυνάμεις, με οπλοπολυβόλα , που σύντομα ανέλαβαν δράση. Μια βόμβα έσκασε ανάμεσα στους εργάτες, οι πρώτοι νεκροί, οι τραυματίες, έγραψαν με το αίμα τους την ιστορία του εργατικού κινήματος. Δύο μέρες μετά η αστυνομία σκότωσε τέσσερις εργάτες και τραυμάτισε πολλούς άλλους σε συγκέντρωση κοντά στο εργοστάσιο ξυλείας Μακ Γκόρμικ.Το πρωί της επόμενης μέρας έγινε ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Πλατεία Αγοράς. Μια νέα βόμβα -μέχρι σήμερα δεν έχει διευκρινιστεί αν ήταν επαναστατική ή προβοκατόρικη ενέργεια- αυτή τη φορά προς την πλευρά της αστυνομίας, σκότωσε 7 αστυνομικούς και τραυμάτισε άλλους 66. Η αστυνομία επιτέθηκε, σκοτώνοντας αρκετούς και τραυματίζοντας γύρω στους 200 διαδηλωτές.Στη συνέχεια δίκες παρωδία και τελικά, στις 27 Μαΐου, το κακουργιοδικείο κατηγόρησε 8 μέλη της Μαύρης Διεθνούς, για το φόνο των αστυνομικών που είχαν σκοτωθεί από τη βόμβα της 4ης Μαΐου. Τα ονόματα των κατηγορουμένων ήταν: Α. Πάρσονς. Α. Σπάις. Μ. Σνομπ, Σ. Φήλντεν, Τζ. Ένγκελ, Α. Φίσερ, Ο. Νήμπ και Λ. Λίνγκ.Επτά καταδικάσθηκαν σε απαγχονισμό και ο άλλος ένας σε 15 χρόνια φυλάκιση. Στις 25 Ιουνίου 1893, στους τάφους έγινε τελετή και αναρτήθηκε χάλκινο μνημείο, ενώ μια μέρα αργότερα ο κυβερνήτης του Ιλινόις, Τζον ʼλτζελτ, ζήτησε δημόσια συγγνώμη εκ μέρους της Πολιτείας.

πηγή http://www.basketblog.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2466&Itemid=126

Ανώνυμος είπε...

καλά όλα τα αναφερόμενα και πολύ ενδιαφέροντα και πολύ χρήσιμα θα έλεγα, αλλά και τι θα κάνουμε χωρίς ειδήσεις? δεν εννοώ τις μονοθεματικές και τις κατευθυνόμενες από τα μέσα ενημέρωσης που στηρίζουν το σύστημα.
πρέπει να μάθουμε να τις διαλέγουμε να τις αξιολογούμε,και να τις ερμηνεύουμε ως προς την πραγματική τους διάσταση,γιατί αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι
αυτό που αναφέρεται στο κείμενο και που πρέπει να έχει τεράστια δόση αλήθειας.
Όπως είπε ο Warren Buffett:
«Ο άνθρωπος είναι πολύ καλός στο να ερμηνεύει όλες τις νέες πληροφορίες, έτσι ώστε να παραμένουν άθικτα τα συμπεράσματα που είχε εκ των προτέρων εξάγει».

Ανώνυμος είπε...

Χειλάς Νίκος
Πρωτομαγιά - ξέφωτο ελευθερίας
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 10:41

(www.tovima.gr)



Το ελληνικό κράτος δεν είναι θεοκρατικό. Η αρχή του είναι πολιτική, όχι θρησκευτική. Γι΄ αυτό και η απόφαση του Γιάννη Βρούτση να μεταθέσει την εκδήλωση της εργατικής Πρωτομαγιάς από την πρώτη στις εφτά Μαίου λόγω της Μεγάλης Τετάρτης, ανέτρεψε αυτή την αρχή: Το κράτος αποφάσισε ως εκκλησία, ο υπουργός Εργασίας ως παπάς.

Υπάρχουν βέβαια και χειρότερα - όμως το γεγονός είναι χαρακτηριστικό για την επιταχυνόμενη απαξίωση της εργασίας και του κόσμου της στην Ελλάδα τα τρία τελευταία χρόνια.

Η απαξίωση αυτή είναι τετραπλή: υλική, θεσμική, τελετουργική, αξιακή.

Υλική, επειδή περικόπτονται άγρια οι μισθοί και οι πρόνοιες.

Θεσμική, επειδή καταργούνται πλείστα όσα εργασιακά δικαιώματα.

Τελετουργική, επειδή υποβαθμίζονται οι «ιερές» εκδηλώσεις των εργαζομένων, όπως η Πρωτομαγιά.

Και αξιακή, επειδή η εργασία δεν υποβιβάζεται απλώς σε «παραδουλεύτρα» άλλων οικονομικών κατηγοριών, όπως η ανταγωνιστικότητα, αλλά, ως δείχνει η επιδημική εξάπλωση της ανεργίας, καταργείται κυριολεκτικά. Το κλασικό πρόβλημα της δομικής ανεργίας του 5-10% των εργαζομένων μοιάζει με παιχνιδάκι μπροστά στο σημερινό 27-32%. Ως δεσπόζουσα κοινωνική αξία, η εργασία πετιέται κυριολεκτικά στον κάλαθο των αχρήστων.

Έτσι ανατρέπεται μια πολύχρονη παράδοση, που άρχισε στην Ευρώπη περί τα τέλη του Μεσαίωνα. Μέχρι τότε, ως γνωστό, η εργασία θεωρούταν παρακατιανή, ή «βρώμικη» δραστηριότητα - αποκλειστική υπόθεση των δούλων και των υποτελών. Η αναβάθμισή της συντελέστηκε βαθμιαία μετά την ανάδυση του καπιταλισμού, όταν οι εργοδότες άρχισαν να ανακαλύπτουν ότι η εργατική δύναμη αποτελεί χρυσωρυχείο, που πρέπει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να διαφυλάξουν επαρκώς – κάτι που έκαναν βέβαια μόνο ύστερα από αιματηρούς αγώνες των εργαζομένων, όπως αυτοί συμβολίζονται ακριβώς από την εργατική Πρωτομαγιά.(συνεχίζεται)


Αντιγραφή από 5%

Ανώνυμος είπε...

(συνέχεια από το προηγούμενο)
Από τότε, η εργασία είναι καταξιωμένη με πολλαπλό τρόπο.

Φιλοσοφικά καταξιώθηκε, ως πηγή κοινωνικής ανατροπής, από τον Χέγκελ, στην περιγραφή της διαλεκτικής σχέσςη κυρίου-δούλου: Ο δούλος είναι αναγκασμένος να εργάζεται ακατάπαυστα για τον κύριο του, ο τελευταίος ζει για να απολαμβάνει τις υπηρεσίες του. Με τον καιρό όμως η σχέση τους αλλάζει. Ο ενεργός δούλος εξελίσσει όλο και περισσότερο τις δεξιότητές του, ο ανενεργός κύριος, αντίθετα, παραμένει ανεξέλικτος. Κι αυτό κάνει όλο και πιθανότερη την ανατροπή του.

Πολιτικοοικονομικά, η εργασία αναβαθμίστηκε από το Μαρξ, ο οποίος ανέδειξε τον πυρήνα της: την εργατική δύναμη. Η δύναμη αυτή, σύμφωνα με τον ίδιο, πληρώνεται υπό «κανονικές» συνθήκες «δίκαια» από τον εργοδότη (ότι δίνεις παίρνεις!), είναι όμως σε θέση να παράγει περισσότερη αξία, από όση κοστίζει η ίδια – τη λεγόμενη υπεραξία και κατά ακολουθία το εργοδοτικό κέρδος. Η εργατική δύναμη και η λειτουργία της, η «εργασία», αποτελεί λοιπόν γι αυτόν τη βασική πηγή για τον πλούτο, τη δύναμη και τη δόξα των σύγχρονων κοινωνιών.

Συνδικαλιστικά, η εργασία μετατρέπεται σε όπλο απελευθέρωσης στα χέρια των εργαζόμενων μέσω της οργανωμένης διακοπής της – της απεργίας. Η τελευταία, ανεξάρτητα από τα ειδικά της αιτήματα, διακόπτει τη ροή της σχέσης κεφαλαίου-εργασίας δημιουργώντας, έστω και προσωρινά, ένα ξέφωτο ελευθερίας.

Νομικά, η «αξιοπρέπεια» της εργασίας εδραιώθηκε με τους αγώνες του εργατικού κινήματος, αλλά και της «πεφωτισμένης» αστικής τάξης, που, όπως ο Χέγκελ, αναγνώρισε την σημασία των νέων ιστορικών αξιών.

Και κοινωνικά, ως δημιουργική πηγή, από την δουλειά των εργαζόμενων, οι οποίοι, όπως έγραψε ο Τάσος Λειβαδίτης, συνεχίζουν καθημερινά με βιβλική συνέπεια τη «δημιουργία του κόσμου».

Όλες αυτές οι μερικές «καταξιώσεις» βρίσκονται σήμερα υπό διωγμό. Η εικόνα τους - συντρίμμια και θρύψαλα. Τα μνημόνια δεν επιτρέπουν «πολυτέλειες» του τύπου: επαρκείς μισθοί, δουλειά για όλους, ή, ακόμα χειρότερα, αξιοπρέπεια της εργασίας. Τα πάντα θυσιάζονται στο φετίχ της «ανταγωνιστικότητας», η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, είναι - ως φαίνεται εκ του αποτελέσματος - το ακριβώς αντίθετο από εκείνο που δηλώνει, ήτοι εντελώς αντι-ανταγωνιστική.

Υπάρχουν βέβαια και σήμερα πράγματα και πρόσωπα που μας κάνουν να γελάμε. Παράδειγμα, το «όχι» στο τζαμί του Ελαιώνα που υπαγόρευσε στην κυβέρνηση ο «Άγιος» Πειραιώς Σεραφείμ, ή ο καυγάς που άνοιξε ο ίδιος με τη Χρυσή Αυγή σχετικά με το …Δία, τον οποίο κατήγγειλε ως «αίσχιστο κακούργο παιδεραστή».

Με το Γιάννη Βρούτση πώς να γελάσεις όμως; Και μόνο το άκουσμα της υποταγής του στο θέμα της Πρωτομαγιάς στο θρησκευτικό κατεστημένο, κάνει το γέλιο να παγώνει στα χείλη.

Αν τα χαμόγελα επανέλθουν την Πρωτομαγιά, είναι ανοικτό θέμα. Πολλά θα εξαρτηθούν από τη μαζική συμμετοχή στην απεργία της ΓΣΕΕ. Το πιθανότερο είναι βέβαια, ότι δεν θα είναι «γενική». Όμως όσοι αποφασίσουν να κατέβουν στους δρόμους δεν πρόκειται να χάσουν, ακόμα και εάν δεν πετύχουν πολλά. Και μόνο η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας της εργασίας, δηλαδή της προσωπικής τους αξιοπρέπειας, φτάνει. Χωρίς αυτήν θα είναι πολύ πιο δύσκολη η ανατροπή του μνημονίου και η διεκδίκηση καλύτερων μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών.

Ανώνυμος είπε...

Αμπελοφιλοσοφίες...........