Το ψωμί ήταν μπομπότα απο καλαμποκάλευρο αργότερα ήρθε το καθάριο το λευκό ψωμί απ το σιτάρι και πάντα τα κούφιζαν (έφτιαχναν) οι μάνες μας .
Δεν ξέραμε τι είναι φτώχεια ιδέα δεν είχαμε , δεν ζηλέψαμε σαν παιδιά κανέναν περίπου όλοι είμασταν ίδιοι . Κατάλαβα τις ταξικές διαφορές στην πόλη 11 χρόνων όταν ήρθα στην Αθήνα .Θυμάμαι μια φορά την μάνα μου και την Κάκο -Δαφνουλα ,Κάκο ισον θεία σην τοπική διάλεκτο να μας πηγαίνουν 7-8 χρόνων με τα πόδια τετράωρο περπάτημα να μας πάρει μέτρα η μοδίστρα σε ένα κοντινό χωριό στου Τσαρακλιμάνι .Στο δρόμο άκουγα τις συμβουλές της μάνας μου της κυρα Δημητρούλας , ήρεμη πάντα στωική Ηπειρωτισσα με το πλατύ μέτωπο μια γυναίκα που θα την βρεις στις φωτογραφίες του Μπαλάφα , ολόιδια με αυτές τις γυναίκες του Μπαλαφα
”Τσιουπρίτσσαμ εκεί που θα πάμε θα σε κεράσουν λουκούμι.Μην το πάρεις παιδίμ θα νομίζουν ότι είμαστε νηστικοί , θα ρεζιλευτούμε”
Πράγματι ερχόταν του λουκούμι , φτωχό μίζερο ψιλοξερό .Είχαμε μέσα σε ένα ντουλάπι και στο σπιτι μας λουκούμια αλλά σπάνια μου έδινε να φάω , τα φυλλάγαμε τότε για την γιορτή του πατέρα και του αδερφού που έλλειπε στα ξένα .Ξένα ήταν τότε η Αθήνα , χωρίς τηλέφωνο με γράμματα και με επίσκεψη των ξενιτεμένων κάθε δυό τρία χρόνια .Η απόσταση σφανταζε μεγαλύτερη κι από της Αμερικής .Ποιοι ήταν οι πλούσιοι δεν ξέρω ο παππας σίγουρα είχε την σειρά του ο Προεδρος κάτι καλύτερο ήταν, αστυνόμο δρν είχαμε ,αλλά ποιος έκανα παρέα με δαύτους ;
Ερχόμαστε πάλι στο κέρασμα που έβγαινε και θυμάμαι να το κοιτάμε τα παιδιά με συγκεντρωμένο το βλέμμα πάνω του σαν να κάναμε βου ντου
Τα σάλια τρέχανε .
Εγώ μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα άπλωσα το χέρι μου και πήρα το λουκούμι και φραπ το έκανα μια χαψιά μην τυχόν και σηκωθεί κανα χέρι και μου το πάρει .Κοιτάει η μάνα ….τι να πει ; Το ειχα φάει ήδη .
Όταν βγήκαμε έξω παραπονεμένα μου λέει : “Γιατί παιδάκιμ το πήρες ;” Γιατί το ήθελα πολύ μάνα της απάντησα και ο πατέρας λέει ότι θελουμε πολύ να το παίρνουμε.
Από τότε αυτό το κοριτσάκι μοιαζει πολύ μακρινό , σαν να μην υπήρχε , σαν να μην ήμουν εγώ σαν να είναι ένα παιδί που φαντάστηκα .Άλλαξα πολλά οικονομικά επίπεδα .Από το υπόγειο των κοινωνικών τάξεων πήγα στον πρώτο η πιθανόν στον δεύτερο όροφο της πολυκατοικίας , έλα όμως που το κοριτσάκι είναι ζωντανό στην ψυχή στο μυαλό , έλα που δεν ξέχασε , έλα που η φτώχεια ανατέλλει κάθε πρωί στην καρδιά του και θέλει αυτό το λουκούμι να βρεθεί στο στόμα όλων των παιδιών να μην ζηλεύουν τα ματάκια τους να μην τρέχουν τα σάλια τους .Έχουν δικαίωμα όλα τα παιδιά σ αυυο το λουκούμι .Γιατί τα γράφω αυτά ; Γιατί πολλοί πιστεύετε ότι φυτρώσαμε κι ο βίος μας είναι τα τελευταία 10 ή 20 χρόνια και πολλές φορές λέτε κάποια ασυναίσθητα πράγματα ξεκινώντας από το “τι ανάγκη έχεις εσυ” έως το “τι κανεις εσύ στην αριστερά” κι άλλες πολλές συγνώμη ασυναρτησίες .Στην αριστερά είμαι από έφηβη και θα μείνω εκεί για πάντα .Για το λουκούμι ρε γαμμωτο , κατάλαβες ;Και μην ξεχνάς ότι το σύστημα που ζεις σε γκρεμίζει σε μια στιγμή μόνο , σε ισοπεδώνει σε χρόνο μηδέν και μην ξεχνάς οτι δεν μπορείς να ζεις καλά σε μια κοινωνία που βογκάει δίπλα σου .Αφού εγκαταλείψαμε τις ιδεες της επανάστασης μια δικαιοσύνη ζητάμε τόσο απλό που μπορούμε να την πετύχουμε
Απο το ΦΒ
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα διαγραφής σχολίων χωρίς καμία προειδοποίηση.